Mozzarella della casa.

Στα εβδομήντα του χρόνια, ο διάσημος Λομβαρδός μάγειρος Bartolomeo Scappi, έγραψε τη χρυσή του σελίδα στην Ιστορία, εκδίδοντας το αθάνατο έργο του Opera dell'arte del Cucinare. Ήταν τότε, στα 1570, που στο μνημειώδες εξάτομο θεωρητικό σύγγραμμα μαγειρικής καταγράφηκε για πρώτη φορά η νόστιμη περίπτωση ενός τυρiού με το όνομα mozzarella di Bufala.

Λευκό και μαλακό, με γεύσεις από το γάλα του θηλυκού Ιταλικού νεροβούβαλου, εύπλαστο και με χαρακτηριστικό σχήμα μικρής λαστιχωτής μπάλας, βουτηγμένο για το καλό του στην άλμη. Μυστικό του, λένε, η έντονη οξύτητα από κιτρικό οξύ, που εξασφαλίζει την ελαστικότητα της δομής του.

Όπου κι αν κοιτώ: μην το δοκιμάσετε, διαβάζω, (την οικιακή παρασκευή του, εννοείται) αν είναι το πρώτο είδος τυριού που επιχειρείτε να παράγετε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά φαίνεται ότι το σχολείο της μαλακής μυζήθρας δεν θα το αποφύγω. Τώρα πάλι, για θηλυκούς νεροβούβαλους, κάτι θυμάμαι στην Κερκίνη. Αλλά σε εκείνο το κινηματογραφικό τοπίο, δύσκολα με φαντάζομαι να αρμέγω τα ελεύθερα ζώα για το γάλα της Ιταλικής συνταγής.

Ή θα βρω, λοιπόν, τα αυθεντικά αναγεννησιακά συστατικά, ή ποιός ξέρει πάλι, μπορεί το τόσο κοινό αγελαδινό γαλατάκι να φέρει μια εξίσου απολαυστική προσέγγιση, σαν κι αυτή που λέγεται mozzarella fior di latte...

Hello Woody.

Οι δρυοκολάπτες είναι αποφασιστικοί τύποι. Διαλέγουν το δέντρο τους και σκάβουν τη φωλιά τους, ανοίγοντας με το ράμφος τους δρόμο μέσα από τους φλοιούς και πιο βαθιά στον κορμό. Η κοιλότητα που δημιουργείται στρώνεται με τα τρίμματα από το ξύλο.

Τέτοιες φωλιές, πολλοί δρυοκολάπτες ανοίγουν σε κάθε εποχή αναπαραγωγής. Στα δέντρα της περιοχής τους, λοιπόν, συγκεντρώνονται πολλές φωλιές εγκαταλειμμένες, πρώην ή ημιτελείς που διεκδικούνται από άλλα πουλιά ή μικρά ζώα, νέους ενοίκους.

Πολλοί οι επίδοξοι καταληψίες, εξαναγκάζουν τους δρυοκολάπτες να είναι σκληρά καρύδια και να αντεπιτίθενται μαχόμενοι κατά του εισβολέα. Πιο στρατηγικά, προνοούν να καμουφλάρουν τη δική τους είσοδο κάτω από κλαδάκια και φυλλώματα. Κι αφού η φωλιά τους είναι καλά κρυμμένη, τα αυγά του ζευγαριού είναι άσπρα άσπρα για να φαίνονται μέσα στα σκοτεινά. 11-14 ημέρες επώασης και τα μικρά γεννιούνται. 18-31 ημέρες μετά και τα μικρά πρωτοπετούν στον αέρα.

Τοκ - τοκ κι εμείς σκάβουμε το ξύλο για να στεγάσουμε τις μικρές επιθυμίες μας, να μεγαλώσουν, να γίνουν και να πετάξουν σαν πουλιά.

Acid house.

Διαβάζω: There are five principal elements to look for in the taste of wine: Dryness/Sweetness, Acidity, Tannin, Oak, Fruit.

Acidity: There are many different types of acid in wine, the most important being tartaric, which is present in unfermented grape juice. How sharp does the wine feel at the edges of the tongue? Good acidity is necessary to contribute a feeling of freshness to a young wine, and to help the best wines to age. In a poor vintage though, when the grapes didn't ripen properly, an excessive sourness or even bitterness can spoil a wine. Don't confuse dryness with acidity. A very dry wine like fino sherry can actually be low in acid, while the sweetest Sauternes will contain sufficient acidity to offset its sugar.

How sharp, λοιπόν είναι το ερώτημα. How sharp. Κι αν η γεύση στην άκρη της γλώσσας είναι κοφτερή σαν αιχμηρό Ιαπωνικό katana, τότε μάλλον η οξύτητα είναι υψηλή. Μάλλον ναι, τι να πεις...

Κλάδεμα τώρα.

Ιουλίδα, πρωί Σαββάτου. Ήλιος, κρύο, ησυχία, πολύ λίγη κίνηση και πολλά σπίτια κλειστά. Σ' ένα ισόγειο, προστατευμένο για 100 μέρες από φως, μεταβολές και μάτια ανοίγεται ένα μικρό ανοξείδωτο βαρελάκι. Γεμάτο από το κατόρθωμα της Φύσης, που άφησε το χυμό από τα σταφύλια της αυλής να ωριμάσει και να γίνει.

Το κατόρθωμα αυτό είναι ένα παιδί που διάλεξε το δικό του δρόμο κι όχι ό,τι άλλο εμείς θελήσαμε, ελπίσαμε, προσπαθήσαμε και ευχηθήκαμε. Παρά τις επιθυμίες μας ως προς το αποτέλεσμα, επιλέξαμε εξαρχής να σεβαστούμε αυτό που η Φύση αποφάσισε. Παρατηρούσαμε απλώς και συνοδεύαμε. Με την ελπίδα.

Λοιπόν, η οινοποιΐα μας φέτος δεν παράγει κρασί. Φέτος, όμως, ιδρύθηκε, οργανώθηκε, εξοπλίστηκε, εργάστηκε και περπάτησε όλα τα βήματα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Έτσι, τώρα ξανακοιτάμε το κλήμα μας με την εμπειρία που μας πρόσφερε και ξαναπέρνουμε το δρόμο από την αρχή. Να περάσουν οι γιορτές και θα έχουμε ένα καλό κλάδεμα, πλούσια λίπανση και καλή συνέχεια...

Αγάντα αμολάρουμε.

Διαβάζω: Στο στανομάντρι είναι σκορπισμένα αριστερά και δεξιά όλα τα σέγια που χρειάζεται ο τσοπάνος για τις ατομικές του ανάγκες και για τις διάφορες δουλειές της στάνης.

Κάποια από τα σέγια της στάνης είναι δερμάτινα:
Το σκαφίδι από σφαχτό ή από προβιά, που μέσα πλένει τα σκεύη του ο τσοπάνος.
Τ' ασκιά ή δερμάτια ή τομάρια ή τομαράκια ή τουλούμια φτιαγμένα από αρνοτόμαρα ή κατσικοτόμαρα. Μέσα βάζουν το τυρί που θα κρατήσουν για το κονάκι ή θα το πουλήσουν στο παζάρι. Αυτά συνήθως είναι το γκιζοτόμαρο η πρεντζοτόμαρο.
Το γαλατσάκι είναι το τομαράκι για το γάλα ή το ξυνόγαλο του τσοπάνου. Το τυρολόι είναι ένα μικρό τομαράκι για να φυλάει ο τσοπάνος το καλό το τυρί του. Η τραγατσίκα ή ταργατσίκα γινόταν από κατσικοτόμαρο, τη χρησιμοποιούσαν οι τσοπάνηδες για τρουβά, εκεί έβαζαν το ψωμί, το τυρί, τον καπνό, το μαχαίρι κ.λ.π. Υπήρχε και ένα άλλο μικρό ασκί που το χρησιμοποιούσαν οι τσοπάνηδες για να κουβαλάνε νερό και στο ένα πόδι του τομαριού ήταν στερεωμένο ένα μικρό ξύλινο σωληναράκι, η βίγλα, απ΄όπου έπιναν νερό.

Κι εγώ που πίστευα πως μόνο η ναυτική διάλεκτος ήταν ακατάληπτη στους αμύητους... τώρα σία κι αράξαμε, τυροκόμοι του γλυκού νερού...

Vermouth prego.

Στις στοές της Piazza della Fiera, στο Τορίνο του 1786, μέσα στο ποτοπωλείο του Signor Marendazzo, εργαζόταν ο 22χρονος Antonio Benedetto Carpano. O νεαρός Antonio έγινε, λοιπόν τότε, ο εφευρέτης ποτοποιός ενός εμπνευσμένου παρασκευάσματος.

Βασίστηκε σε μια αρωματική συνταγή των μοναχών της περιοχής του και πειραματίστηκε με ποιοτικό Μοσχάτο κρασί, μπαχαρικά και βότανα, για να δημιουργήσει το ποτό με το όνομα Vermouth.

Προσέξτε, τώρα, πώς κινήθηκε στη σκέψη του ο δαιμόνιος Ιταλός ποτοποιός. Τριάντα διαφορετικά αρωματικά βούτηξε στο κρασί του, για να παραλάβει το έγχυμα, πρόσθεσε αλκοόλ για να το τονώσει και να το σταθεροποιήσει και ζάχαρη για να του γίνει γλυκόπιοτο.

Φλούδες από πορτοκάλια και άλλα εσπεριδοειδή, τσάι και κανέλα, ρίγανη, δυόσμος και ροδοπέταλα, σανταλόξυλο και δίκταμο, κορίανδρος, χαμομήλι, μοσχολίβανο, μαντζουράνα, φασκόμηλο, βανίλια και αλόη, βιολέτα, κεδρόμηλα, μοσχοκάρυδο, κινίνα και φύλλα της αψιθιάς με το Γερμανικό όνομα Wermut...

Ο νεαρός Antonio μπαίνει δικαιωματικά στην πινακοθήκη των ηρώων της ποτοποιΐας του semipublicface.

Ένα δύο - εν δυο.

Διαβάζω: ΄Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα γυμναστικής πρέπει να περιλαμβάνει 4 μέρη: 
 • προθέρμανση: προετοιμάζει το σώμα για τις επιβαρύνσεις που θα δεχτεί το καρδιαγγειακό και το μυοσκελετικό σύστημα, ώστε να αποφευχθούν προβλήματα από την απότομη έναρξη των πιο έντονων ασκήσεων και για να υπάρξουν τα αναμενόμενα οφέλη.
• αερόβια άσκηση: στοχεύει στον έλεγχο του σωματικού βάρους, στην καλύτερη λειτουργία του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος, αλλά και στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης.
• μυϊκή ενδυνάμωση: προσφέρει τόνωση των μυών, υποστήριξη των αρθρώσεων (άρα και αποφυγή των τραυματισμών), ενίσχυση του βασικού μεταβολισμού και αυξημένη απόδοση στις καθημερινές σωματικές δραστηριότητες.
• αποθεραπεία και διατάσεις: έχουν τεράστια σημασία για τους μυς, που διατηρούν έτσι την ελαστικότητά τους, ώστε να υπάρχει καλύτερη κινητικότητα και να αποφεύγονται τα πιασίματα και οι τραυματισμοί.

Αποφασίζοντας να επιλέξω το χειροκίνητο twin lever corker για τους φελλούς των φιαλών μου, μπήκα παράλληλα και στην περιπέτεια της fitness society. Άραγε, είχαν δίκιο στο κατάστημα που, βλέποντάς με, πρότειναν επίμονα το ξεκούραστο επιδαπέδιο μοντέλο; Θα δούμε...