Ξύλο απελέκητο.

Εκείνα τα βράδια στην ορεινή Αρκαδία του Οκτώβρη, κάψαμε πολλά ξύλα στο τζάκι του ξενώνα μας. Ξύλα δέντρων με σχήματα, διατομές πολλές, παρακλάδια και φλούδες.

Στα χέρια σου όταν τα πιάνεις, παίρνουν θέση για χρήσεις τόσες, όσες εσύ αποφασίσεις να τους αποδώσεις. Ένα διχαλώνει σαν σφεντόνα, άλλο γερό για σφυρί, κάποιο στέκεται σαν στήριγμα στο περπάτημα και ιδέες πολλές σου δίνουν για να τα κατεργαστείς. Δεν είσαι ο μόνος, υπάρχουν άνθρωποι, στα μέρη εκείνα, που υπηρετούν ακόμη την τέχνη του ξύλου, δημιουργώντας πρωτίστως εργαλεία για τον άνθρωπο.

Και για τον ερασιτέχνη άνθρωπο, ειδικά, τέτοια εργαλεία είναι μέρος της απόλαυσής του. Γιατί, αν τα πιο σύνθετα βρίσκονται μόνο στο εμπόριο, η πρόκληση της ιδιόχειρης κατασκευής βασικών εργαλείων αποτελεί ξεχωριστή πηγή έμπνευσης νεών δημιουργικών παρεκκλίσεων.

Μόνο που για να φτιάξω τα πρώτα ξύλινα εργαλεία μου, πρέπει πάλι να βγω στην αγορά για να εξοπλιστώ με κάποιο αξιοπρεπές σετ κοπτικών ειδών ξύλου και άντε πάλι πίσω οι άλλες μου μισές δουλειές...

Ένα Glögg για τον Άγιο.

Σκαρφάλωνε αργά, μέσα στη στενή καμινάδα, ακούγοντας να πλησιάζει από ψηλά η μονότονη ψαλμωδία των ταράνδων:

…Vee Vish You a Merry Vishmas and a Happy New Zear!...

Δίπλα στο τεχνητό δέντρο, λίγα λεπτά πριν, είχε χρόνο μόνο για να ανοίξει το σάκκο και να ψάξει τα πακέτα με φαρδιές κινήσεις του γαντιού του. Και ίσα ίσα για να δοκιμάσει λίγο από το φρέσκο γλυκό της βραδιάς και να πιει μια γουλιά από το ζεστό γυάλινο φλυτζάνι.

 - Μπα, φέτος έφτιαξαν Glögg; Μπράβο! Του χρόνου ν’ αφήσω και κάτι από Ανδρικά Αξεσουάρ - Είδη Καπνιστού για τον άνθρωπο που με σκέφτηκε…

Οι τάρανδοι επιτάχυναν με ορμή. Αλλά ένα κόκκινο κι ένα ροζ κουτί έμειναν εκεί, δίπλα από την ξύλινη φάτνη, να περιμένουν με ησυχία το εορταστικό ξημέρωμα.

Από τότε ήξεραν.

"Ενώ θα σημειώνετε την ωφέλεια από τη συμβουλή μου, επωφεληθείτε επίσης μόνοι σας από κάθε ευνοϊκή περίπτωση πάνω και πέρα από τους συνηθισμένους κανόνες.
Πρέπει κανείς να τροποποιεί τα σχέδιά του σύμφωνα με τις περιστάσεις καθώς αυτές εξελίσσονται ευνοϊκά.
Όλος ο πόλεμος στηρίζεται στην εξαπάτηση.
Επομένως, όταν είμαστε σε θέση να επιτεθούμε, πρέπει να φαινόμαστε αδύναμοι. Όταν αναπτύσσουμε δραστηριότητα, πρέπει να φαινόμαστε ότι αδρανούμε.
Προσφέρετε δολώματα για να δελεάσετε τον εχθρό. Προσποιηθείτε ότι βρίσκεστε σε αταξία και συντρίψτε τον."

Η Τέχνη του Πολέμου. Σουν Τσου, 6ος-5ος Αιώνας π.Χ.

Όπου: πόλεμος=ψάρεμα από ακτή, εχθρός=ψάρι-θήραμα, αναγνώστης=επίδοξος ψαράς, συντρίβω=σηκώνω γεμάτο αγκίστρι.

Ελπίζω να με καταλαβαίνετε...

Fromage au Poivre

Pour 1 petit.                

1 litre de lait de vache
4cs de jus de citron
3 tours de moulin à poivre

Dans une casserole, portez le lait à ébullition sur feu doux. Ajoutez le poivre et mélangez.
Lorsque le lait bout, ajoutez le jus de citron, cuillère après cuillère, en mélangeant. Le lait est assez caillé quand il ne reste que le petit lait.

Mouillez une étamine et déposez là dans le fond d'une passoire. Versez y le lait caillé. Pressez bien pour faire partir tout le petit lait. Déposez un objet lourd dessus pour bien le presser. Laissez reposer quelques heures, ensuite, conservez le au frigo.

Super bon avec un morceau de pain. J'aime le côté poivré qui "relève" un peu le goût du fromage.

Τόσο ακριβά;

Τυλιγμένος στην κελεμπία του, βαθιά μέσα σ’ ένα ανατολίτικο παζάρι όψιμης τουριστικής ανάπτυξης, εντόπισε την επιγραφή «ΕΙΔΗ ΓΙΑ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ, Ο Ευσεβής Πόθος». Ζητούσε κάτι σπάνιο, με όρους όμως σεβαστούς από κάθε αξιοπρεπή έμπορο:

- 120 φύλλα κηρήθρας για αρχή σε 3 χρώματα κι άλλα 40 σε 4, όλα από ατόφιο κερί μέλισσας, τώρα και μετρητοίς…

Μελωδία ήχησε στα αυτιά του ανατολίτη μαγαζάτορα και το παζάρι των τιμών ξεκίνησε για να αναζωογονήσει το παμπάλαιο forum.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτε (=μπορώ να κάνω όλα όσα πρέπει)

Είμαι υπάλληλος, λείπει ο προϊστάμενος (=δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, αποφασίζω μόνος μου)

Να δούμε το συνολικό ποσό (=άντε, μία και μοναδική έκπτωση στο τέλος θα σου κάνω, όχι λίγο λίγο από την αρχή)

Και οι δύο ολοκλήρωσαν με όψη ηττημένου το πατροπαράδοτο session και χωρίστηκαν πλούσιοι σε λάφυρα και με πηγαία χαρά νίκης.

Ας πιούμε στην καλοτυχία των αποκτημάτων μας. Έτσι κι αλλιώς για ένα Bazaar παζαρέψαμε κι εμείς…

H φωλιά του μυρμηγκιού.

Εκεί που περπατάς στην εξοχή, σ’ ένα σηματοδοτημένο πεζοπορικό μονοπάτι, τυποποιημένο ειδικά για τους ανθρώπους της πόλης, συναντάς με την άκρη του ποδιού σου μία τρύπα στο έδαφος.

Γύρω το χώμα είναι μαλακό και στρωμένο κόκκο κόκκο από τις τιτάνιες δυνάμεις των λιλιπούτειων κατοίκων της υπόγειας φωλιάς. Πιο δίπλα δεύτερες και τρίτες είσοδοι και έξοδοι διαφυγής διασφαλίζουν τον αερισμό και την αέναη σειριακή κίνηση των μικρών μυρμηγκιών. Που αποθηκεύουν για να ζουν και ζουν για να αποθηκεύουν μικρές μονάδες απαραίτητων εφοδίων, ποτέ περιττών.

Δεν στολίζουν ποτέ μία κεντρική αίθουσα με κάποιο σπάνιο πετραδάκι ή κάποιο γυαλιστερό ορυκτό ή έστω ένα ψήγμα ανθρώπινης κατασκευής, ακατανόητο μα ελκυστικό. Μόνο και πάντα τα απαραίτητα.

Μήπως κι εμείς κάνουμε το ίδιο στη ζωή μας, αλλά από την απέναντι πλευρά του καθρέφτη; Μαζεύουμε συνέχεια με αυτό το ζήλο, τόσα και τόσα περιττά, αντικείμενα μόνο μιας πιθανής μελλοντικής μας απόλαυσης.

Κοιτώ τα ακίνητα σωρευμένα υλικά, τα σκεύη και τα όργανα της σαπωνοποιΐας μου, σκέφτομαι το βάρος της φιλοδοξίας μου και αισθάνομαι μκρός τιτάνας σαν τα μυρμηγκάκια.

Φίλτρο για κόψιμο;

Όποιος έχει υπάρξει καπνιστής, ειδικά στα αθώα νεανικά του χρόνια, μπορεί να θυμάται μια από τις μεγάλες απολαύσεις της ζωής.

Το πρώτο, σκέτο τσιγάρο ενός ηλιόλουστου πρωινού, δίπλα σε ένα φλυτζάνι καφέ κι ένα ποτήρι με νερό. Αναμμένο με αναπτήρα αερίου ή βενζίνης, να αποδεσμεύει με άνεση το μπουκέτο των αρωμάτων του μέσα από τον κοντό συμπαγή κορμό του. Χωρίς την αφαιρετική παρέμβαση κανενός φίλτρου, που αν υπήρχε θα άλλαζε τη ροή, την υφή και το άρωμα του εισπνεόμενου καπνού σε μια πιο αμβλεία, μπάσα και ουδέτερη βαρετότητα.

Κρίμα που η σκοτεινή πλευρά εκείνου του πρωινού ήλιου είναι πολύ μεγαλύτερη από τη λαμπρή του όψη…

Και αναρωτιέμαι σήμερα. Μήπως η μανία του επίδοξου οινοφιλτραριστή που μας έχει καταλάβει, χρειάζεται αναθεώρηση; Μήπως, το αφιλτράριστο προϊόν της φυσικής οινοποίησης μας, υπόσχεται και την πιο γεμάτη απόλαυση στο ποτήρι μας;

Μήπως να μην τρέχω να παιδεύομαι με φίλτρα και περιττούς μπελάδες...αλλά και πάλι, ν’ αφήσω το διαμαντάκι μου αγυάλιστο;