Κnock on wood.

Εισαγωγικές συμβουλές "To the Home Carpenter"    από τον John D. Adams στο επεξηγηματικό βιβλίο του "Carpentry for Beginners", έκδοση 1917, Νέα Υόρκη:

"If there is one DON'T that should be impressed more than any other on the mind of the amateur carpenter it is DON'T HURRY. Before touching a single piece of wood be sure you know exactly what is required and what you are going to do. Success in this sort of work lies in not starting until you have a clear and vivid mental picture of the thing you are going to make and not stopping until you have made it look exactly like that picture.

Mark out the necessary lines with a sharp pencil, and as you cut away the extra wood, forget all about the other pieces, and work on the one in hand just as though everything depended on IT. If you have an interest in what you are doing and will not hurry or become impatient, there can only be one result and that will be delightfully surprising."

Τι άλλο λέμε κι εμείς, τόσον καιρό...κι ας μην αρχίσαμε ακόμα το παιχνίδι των ξύλων.

Lady Jane.

Λέγεται ότι από τα 1694 στις Γαλλόφωνες περιοχές, έχει καταγραφεί ο όρος damme-jeanne, ως ονομασία εκείνου του ογκώδους γυάλινου δοχείου μεταφοράς και αποθήκευσης κρασιού, με χαρακτηριστικό τη φαρδιά μέση, το λεπτό λαιμό και το προστατευτικό ολόσωμο ντύσιμο με πλεχτούς εύκαμπτους ινώδεις φυτικούς ιστούς σαν της λυγαριάς. Η νταμιτζάνα, που λέμε.

Φαίνεται κάποια κυρά της εποχής με αντίστοιχες χάρες, φορέματα και λούσα δάνεισε στους αιώνες το όνομά της, για το βασικό σκεύος διακίνησης του Διονυσιακού ποτού. Η ονομασία, λοιπόν, πέτυχε και διαδόθηκε. Στα 1769 καταγράφεται και στους απέναντι της Μάγχης γείτονες, με αισθητές τροποποιήσεις αλλά και ομοιότητες, ο όρος demijohn. Ακούστε και στην Ισπανία, damajuana, στους Ιταλούς damigiana και για εμάς ξέρετε...

Μία γλώσσα, από στόμα σε στόμα, δίνει νόημα στις λέξεις βασισμένη στην κοινή για όλους σημασία του κρασιού στη ζωή. Έξι τέτοιες μικρές κυράδες, σκοπεύω να πάω βόλτα στο Κυκλαδονήσι μου, το ερχόμενο Σάββατο. Όλο το κρασί μου να μου πιουν και να τις φέρω προσεκτικά γεμάτες, για να συνεχίσουμε τις γιορτές εδώ.

Κοντά στην ώρα.

Πλησιάζει η ώρα ν' ανοίξουμε το βαρελάκι μας. Σε επτά μέρες από σήμερα προγραμματίζουμε τη μετάγγιση. Αρχικά, σε γυάλινα 5λιτρα δοχεία για τη μεταφορά του από την Ιουλίδα στα καθ'ημάς. Στη συνέχεια εμφιάλωση και μετά θα χρειαστεί μια λύση για τη σωστή διατήρηση της σύντομης ζωής των φιαλών μας. 

Διαβάζω σχετικά στο, φιλόδοξο The Complete Guide to Wines and Wine Drinking, πόνημα του Stuart Walton: "None of the technicalities invοlved in the storage and serving of wine needs to be too complicated...Starting a wine collection requires a certain amount of ingenuity now that most of us live in flats of houses without cellars... The two main points to bear in mind are that bottles should be stored horizontally and away from sources of heat... Choose a cool cupboard that's not too high up and where it can rest in peace in the dark."

Δηλαδή, ακριβώς η περίπτωσή μας. Κι αν έχουμε ακόμη απορίες, ακούστε πώς κλείνει ο ειδικός, τα συμπεράσματα του έργου του: "Αt the outset of the 21st century, the world of wine stands as never before on a precipice of uncertainty. Who knows what the next generations will bring?"

Είναι βέβαιο, συμπεραίνω κι εγώ, ότι είμαστε στο σωστό δρόμο των σύγχρονων οινοποιών. Ή μήπως πάλι δεν είμαστε; Θα δούμε...

Ερμηνείαι διάφοροι.

Από το "Γεωπονικόν", Αγαπίου Μοναχού του Κρητός, εν Βενετία, 1850:

"Ερμηνείαι διάφοροι διά να μη ξυδιάσει ο οίνος.

Αμύγδαλα γλυκά βάνε μέσα εις το κρασί να το φυλάγουν άβλαβον, και σταφίδας, έβγαλε πρώτον τα κόκκαλά τους ,έπειτα βάλε τες μέσα, και το φυλάγουσιν, ή βρέξε εις τον μούστον άμμουδα, ήγουν εις το ήψημα, και βάλε την εις το κρασί, ή αλεύρι άσπρου ροβίου βάλε, και του κάμνει πολλήν ωφέλειαν, ή σπόρον του σελίνου με πίτερα κριθαρίου, και δαφνόφυλλα, και άνθος του κλήματος αντάμα, αυτά όλα με κοπανισμένον μαραθόσπορον βάλε εις τον οίνον, και τον φυλάγουσιν άβλαβον, ή ελέβορον ρίξε μέσα, ήγουν σκάρφην, η οποία τον καθαρίζει και φυλάγει τον, και ος τις πίνει από το κρασί εκείνο καθαρίζεται, ήγουν σκορπά την χολήν ο ελέβορος. Κοπάνισον μαύρα ρεβύθια ψυμμένα εις τα ανθράκια, βάλε μέσα την σκόνιν τους ή τριμυντίνα, κάμνει το ίδιον, και η στύψη..."

Φαίνεται ότι τρόποι υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί...τι να πω...που άλλοτε λέω απλά πράγματα είναι κι άλλοτε δεν βγάζω γρυ...μάλλον πάντως σε καλό δρόμο είμαστε και χωρίς όλα αυτά.

Ένα ποτό για αρχή.

Ναι. Η ποτοποιΐα μας είναι εδώ. Υπάρχει και σερβίρει ήδη τα πρώτα ποτά της. Περάσαμε, μπορεί, από Λαιστρυγόνες και από Κύκλωπες, αλλά δεν πτοούμαστε με τίποτε. Τα πρώτα ρακόμελα ωριμάζουν στα γυάλινα μπουκάλια τους και συμπίπτουν με το πρώτο αισθητό κρύο του χειμώνα. Εις υγείαν, λοιπόν και πάμε γι' άλλα.

Κι αυτός ο φελλός, σε άλλη μια χρήση πέραν του πωματισμού. Σε φύλλο, λεπτό, γερό και εύκαμπτο για να προστατεύσει την ευαίσθητη συσκευασία μας, από τη θραύση και το φως του ήλιου. 

Απόψε, όμως, όχι άλλα λόγια. Δυο γουλιές από το ρακόμελο των χεριών μας, δυο ανάσες από τα μυρωδικά του και ησυχία. Αύριο, είναι μια όμορφη μέρα. Ένα Bazaar ξεκινάει στη γειτονιά και η ερασιτεχνική πτυχή μας θα ξεδιπλωθεί με τρόπους πολλούς.

Άντε και μια παραπάνω γουλιά από το ζεστό ποτήρι απόψε, έτσι για να πάει καλά κι αυτός ο χρόνος που αρχίζει από αύριο και από κάθε μέρα σαν κι αυτές.

Colours melting.

Χρώματα. Παραλλαγές στο ίδιο μοντέλο. Η μεγάλη μικρή απόλαυση να υλοποιείς ένα σχέδιο και ιδίως μία υπόσχεση σε παιδιά. Τα υλικά για το "καλλιτεχνικό εργαστήρι" του Bazaar είναι έτοιμα, μετρημένα, εγκιβωτισμένα και ανυπόμονα.

Απόλαυση, απόψε λοιπόν. Και ένα μικρό δείγμα από το χρωματολόγιο του κηροπλαστείου μας. Για να το δούμε και να σχεδιάσουμε το επόμενο βήμα.

Απόλαυση με συνέχεια πολύ σύντομα, όταν τα παιδιά πάρουν το ρόλο του κηροπλάστη και αναμετρηθούν με τη βασική ανθρώπινη σύλληψη: βάζω στο μυαλό μου ένα αποτέλεσμα, σκέφτομαι προς τα πίσω πώς θα φθάσω σε αυτό, προετοιμάζομαι και συνθέτω προς τα μπρος αυτό το αποτέλεσμα στην πράξη.

Όταν το κάνεις αυτό για πρώτη φορά, αισθάνεσαι στο τέλος, σαν να το έχεις ξανακάνει. Γιατί πρώτη φορά θεωρείς αυτήν που ολοκλήρωσες στη σκέψη σου. Σαν κάποιους σκηνοθέτες που ξεκινούν να κινηματογραφήσουν ένα έργο και λεν πως ήδη το έχουν όλο έτοιμο μες στο μυαλό τους. Action.

H Διαγώνιος της ασυμμετρίας.

Κάνναβος. Πολεοδομικό γνώρισμα της Βαρκελώνης. Ένα πλέγμα όμοιων οικοδομικών τετραγώνων, με εσωτερικές αυλές και αμβλυμένες γωνίες, με άνετα σταυροδρόμια. Όλα τακτοποιημένα σε καρτεσιανές συντεταγμένες και επαναλαμβανόμενα με ακρίβεια. Τόση ακρίβεια που χρειάστηκε μία διαφυγή από το άψογο σύστημα.

Diagonal. Η φαρδιά λεωφόρος που τέμνει λοξά τον κάνναβο, χωρίζοντας απότομα το πλέγμα με το δικό της πάτημα, εκτός αντιληπτής συμμετρίας. Με την απροσδόκητη αταξία της, αφήνει τον ανθρωπο να χωρέσει με τα δικά του μέτρα στο πλαίσιο της τέλειας τάξης.

Diagonal, θα ονομάσω και το μοντέλο των κεριών μου που προετοιμάζω για τα εργαστήρια του φετεινού Bazaar. Χθες βράδυ, πάνω στην ξύλινη πινακίδα, έκοβα λοξά τα φύλλα της κηρήθρας, σε δύο άνισα μερη.  Η τομή του φύλλου διακόπτει απότομα το σύμπλεγμα των εξαγωνικών κυψελών. Και προσθέτει νέα σημασία στα χωρισμένα μέρη, αλλά και στην αρχική τάξη των μελισσινών δομών.