Σσσστ...ακούστε κάπου.

Πριν χρόνια δεκαεπτά, ανεβαίνοντας τις σκάλες της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, 300 μέτρα υψόμετρο στις απόκρημνες νότιες ακτές της Αμοργού, μοιραστήκαμε το δέος του τόπου και του μοναστηριού και σταθήκαμε, τέλος, στο καθιστικό για ένα φιλόξενο κέρασμα. Ένα ποτηράκι λικέρ, Κίτρο Νάξου. Αποκάλυψη! Πίναμε συζητώντας για τη σμίλη του αρχιμάστορα που κάθε πρωί βρισκόταν καρφωμένη στο ψηλό αυτό μέρος, ώσπου θεωρήθηκε σημάδι θεόσταλτο και όλοι δέχτηκαν και έχτισαν εκεί.

Τέτοιο ηδύποτο αναρωτήθηκα να φτιάξω, τώρα που έβαλα μπρος το ποτοποιητικό μου. Όμως, μετρώντας το εκτόπισμά μου, βλέπω πως ακόμη είμαι του πολύ ρηχού νερού. Δεν συζητάμε τώρα για αποστάξεις, διπλοαποστάξεις και φυσικά εκχυλίσματα. Άλλο τα μείγματα, που καταπιάνομαι. Να λέμε αυτά που λέγονται.

Μόνο, αν ένα σημάδι φανερωθεί και σε μένα... ένα σημάδι που να μου λέει: εμένα φτιάξε, μπορείς εσύ, ξέρεις να με κάνεις... τότε, θα φορτωθώ τα εργαλεία μου και θα ανεβώ την ανηφόρα του κτίστη. Ως τότε αυτιά και μάτια ανοιχτά, σιωπή και υπομονή... κι όλα θα' ρθούν.

... with light in my head.

I wish I was a fisherman, tumblin' on the seas... no ceiling bearin' down on me, save the starry sky above, with light in my head, with you in my arms... τραγουδά από τη μακρινή Ιρλανδία ο, άπιαστος στα νησιώτικα τραγούδια, μουσικός Mike Scott.

... with light in my head. Κι όσοι έχουμε ενώσει την άκρη της στεριάς με την ατέλειωτη θάλασσα με ένα σχεδόν αόρατο διαφανές τεντωμένο νήμα, ξέρουμε. Γιατί, νιώσαμε το ρεύμα να περνά. Το ρεύμα της ζωής που θέλει πάντα δύο κόσμους να έλκονται και να απωθούνται, να συμβιώνουν και να πολεμούν και να γεννούν το καινούριο. Φως.

Ίσως κάτι σχετικό να νοιώθουν και τα αδέλφια μας τα ψάρια μόλις αρχίζουν να ανεβαίνουν αγκιστρωμένα.

Η συνταγή της σκυτάλης.

Η Σπαρτιατική Σκυτάλη, μια ξύλινη ράβδος συγκεκριμένης διαμέτρου, περιτυλιγμένη ελικοειδώς από μία λωρίδα περγαμηνής. Το μήνυμα γραφόταν σε στήλες, ένα γράμμα σε κάθε έλικα και γινόταν ακατάληπτο, όταν η περγαμηνή ξετυλιγόταν για να διακινηθεί με ασφάλεια. Το "κλειδί" για τον αρχαίο αποδέκτη του μηνύματος ήταν μία ράβδος ίσης διαμέτρου για την ανατύλιξη της περγαμηνής.

Τη σκυτάλη του αποκωδικοποιητή των κρυπτογραφημένων παραδοσιακών ποτοποιητικών συνταγών προσπαθώ να παραλάβω με τη σειρά μου.

Ρακή και μέλι για να αναμείξω, βρέθηκα μπροστά σε αναρίθμητες τοπικές και οικογενειακές παραλλαγές. Φαίνεται ότι στα μέρη της ρακής και του μελιού, οι άνθρωποι αξιοποιούσαν τα βότανα και τα μυρωδικά της αυλής τους, τα ευρισκούμενα μπαχαρικά και τις αρωματικές φλούδες από τα φρούτα της κάθε εποχής. Κι ο καθένας συνδύαζε τα υλικά με την εμπειρική τεχνική του, για να παραδώσει το αποτέλεσμα της προσωπικής του τελειότητας, στους επόμενους συνεχιστές της παράδοσης.

Στα χέρια μου για τώρα ο ξετυλιγμένος έλικας.

Ο θαλασσινός αγρός.

Διαβάζω από τον Fernand Braudel, Η Μεσόγειος, ο Χώρος και η Ιστορία, σχετικά με το ερασιτεχνικό ψάρεμα στη Mare Nostrum:

"O ψαράς γνωρίζει τη θάλασσα μπροστά στο λιμάνι του όπως ο αγρότης γνωρίζει τη γη του χωριού του. Γνωρίζει όλα τα σημεία όπου είναι λογικό να βρει το ροφό, την τσιπούρα, τις γλώσσες,...,το μπαρμπούνι, τους κέφαλους... Εκμεταλλεύεται τη θάλασσα όπως ο αγρότης το χωράφι του. Απομακρύνεται ελάχιστα από το λιμάνι ή από τον όρμο του χωριού του. Αν σηκώσει τα μάτια μπορεί να διακρίνει το ίδιο του το σπίτι. Αυτός ο βιοτέχνης ψαρεύει όπως ψάρευαν πάντα με δίχτυα, με απόχη, με παλάγκο ή με πυροφάνι... Η καθημερινή ζωή πλάι σ' αυτούς τους ψαράδες δίνει χαρά και σήμερα ακόμη σε όποιον δεν φοβάται ούτε τον ήλιο, ούτε τα κύματα, ούτε τις εκπλήξεις..."

Τώρα είναι χειμώνας κι εμείς οι αγρότες του γιαλού περιμένουμε να βγούν τα πρώτα ανοιξιάτικα βλαστάρια μας για να τα κορφολογήσουμε...κι οι εκπλήξεις στο αγκίστρι μας δεν μας φοβίζουν.

Κάποτε στον Ειρηνικό.

Στις 28 Απριλίου 1947, ο Νορβηγός  θαλασσοπόρος Thor Heyerdahl σαλπάρισε   με 5 γενναίους συντρόφους από τις ακτές του Περού, για να διαπλεύσει τον Ειρηνικό με προορισμό τα νησιά της Πολυνησίας.

Το πλεούμενο του, η σχεδία Kon - Tiki (από το όνομα του Θεού Ήλιου των Ίνκας) ναυπηγήθηκε από τον ίδιο και την ομάδα του με τα υλικά και τους τρόπους της προκολομβιανής Νότιας Αμερικής.

Αυτό ζητούσε ως εθνολόγος να αποδείξει, ότι εκείνοι οι ηπειρωτικοί άνθρωποι ήταν σε θέση να έχουν εποικίσει την Πολυνησία με τη βοήθεια της φοράς των ανέμων της γης. Και το κατάφερε, ολοκληρώνοντας το ταξίδι των 4.300 μιλίων σε 101 ημέρες.

Μπάλσα ήταν το δέντρο, μπάλσα και το ξύλο που μεταχειρίστηκε. Εννέα κορμοί αποτέλεσαν το σκάφος της σχεδίας, που αποδείχτηκε ανθεκτική και αξιόπλοη.

Μπάλσα και το ξύλο σε μικρογραφία για εμάς τους αδαείς ξυλοτέχνες, που χρειαζόμαστε ανθεκτικά και εύπλαστα υλικά βάσης για τα δημιουργικά ταξίδια του νου και των χεριών μας. Καλό δρόμο να' χουμε…

Όλα τόσο όμοια.

Σε ένα δωμάτιο διαμερίσματος με την πόρτα κλειστή, στη νυχτερινή ησυχία του ύπνου της πόλης, στήθηκε για λίγες ώρες ένα εργαστήριο εφαρμοσμένης κηροπλαστικής.
Νύχτα και Miles Davis, In a Silent Way.

Διαβάζω: A studio album by American jazz musician Miles Davis, produced by Teo Macero, recorded in one session date on February 18, 1969.

"It was the sound of Miles Davis and Teo Macero feeling their way down an unlit hall at three in the morning. It was the soundtrack to all the whispered conversations every creative artist has, all the time, with that doubting, taunting voice that lives in the back of your head, the one asking all the unanswerable questions." - Phil Freeman.

Ό,τι έπρεπε για τις νυχτερινές ασκήσεις επαναληψιμότητας, κόβοντας και κερώνοντας 120+ όμοια φυτίλια για τις ανάγκες των υποσχέσεών μας.

Μία σφραγίδα ανάγλυφη.

Τι ζητήσαμε; Μία σφραγίδα. Με ξύλινη λαβή και μεταλλικό ανάγλυφο αποτύπωμα. Με χαραγμένες εσοχές που να σχηματίζουν το επιθυμητό σχέδιο, εντός ενός επίσης ανάγλυφου κύκλου.

Ένα λουλούδι, ένα τριαντάφυλλο ή μία γεωμετρική μαργαρίτα, μαζί πιθανώς με κάποια σημαίνοντα αρχικά. SPF ή CGT ή κάτι τέτοιο με χαρακτήρες καλλιγραφικούς και περιπλεγμένους μεταξύ τους.

Με το βλέμμα πάνω από τα πρεσβυωπικά γυαλιά, ο επαγγελματίας χαράκτης άφησε τις ακλόνητες πρέσσες του και τη σύγχρονη οθόνη του υπολογιστή του και στράφηκε να αντιμετωπίσει το αίτημά μου.

- 100 ευρώ στοιχίζει αυτό.

Άτιμο χρήμα! Πόσους αιώνες έχουν ζήσει η γλυπτική, η χαρακτική, η χύτευση, η τυπογραφία και οι συγγενείς τέχνες και για πότε αποτιμήθηκε η δράση τους τόσο στρογγυλά στο πιο πρόσφατο από τα νομίσματα!

Ας είναι καλά η συλλογή με τα κοχύλια από την πρόσφατη επίσκεψη στις παραλίες της Νότιας Εύβοιας. Το αποτύπωμά τους στο νωπό σαπούνι θα αποδίδει τη χάρη ενός εύθραυστου κελύφους της νερένιας ζωής. Κι αργότερα βλέπουμε...