Χρόνια μας Πολλά.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας! Με κάθε γλυκό, σε κάθε μας σπίτι...

Το κρασί μας.

Είναι και πάλι εδώ. Σταθερά την ίδια μέρα και ώρα, όπως κάθε χρόνο. Ένα γαλλικό ραντεβού, μια περιοδική στάση στον ετήσιο κύκλο.

Απόλαυση για την όραση (φιάλη, χρώμα κρασιού), την ακοή (άνοιγμα φελλού), την αφή (αίσθηση δροσερού ποτηριού) την οσμή και τη γεύση. Ας πιούμε απόψε με μια πρόποση στην έκτη αίσθηση, εκείνη που κλίνει το ζυγό του ναι ή του όχι.   

Η τέταρτη.

Η τέταρτη διάσταση του χώρου, ο χρόνος, έχει επέμβει δραστικά στο σημερινό στιγμιότυπο. Σαν καταλύτης, επιτάχυνε κάθε αντίδραση των φυσικών ή/και τεχνητών στοιχείων, ώσπου στο τέλος (τέλος;) η εντροπία του υπό παρατήρηση συστήματος αυξήθηκε θεαματικά. Μπουμ.

Η πηγή της έκφρασης.

"Παραδομένος στη φιλαυτία του ο ανίδεος, δεν διακρίνει παρά μόνο τις φανερές λεπτομέρειες στα
πράγματα. Η σύνθεση, η πηγή της έκφρασης, η μόνη εύγλωττη, του διαφεύγει. Είναι λυπηρό που η ανατομική περιγραφή δίνει επιχειρήματα στην άγνοια του πλήθους, προσελκύοντας με λέξεις την προσοχή του πάνω στα διάφορα μέρη που συνθέτουν την αρχιτεκτονική του σώματος. Αυτές οι σχολαστικές λέξεις, δικέφαλος, τρικέφαλος, ωλενικός ή μηριαίος, και τόσες άλλες, λέξεις κοινές όπως βραχίονες, κνήμες, δεν έχουν διόλου σημασία στην πλαστική. Στη σύνθεση του έργου τέχνης, οι βραχίονες, οι κνήμες δεν λογαριάζονται παρά μονάχα όταν συντάσσονται σε πλαστικά επίπεδα που υποτάσσουνε τα πάντα σ' ένα κοινό σκοπό. Έτσι συμβαίνει και στη φύση, που περιφρονεί τις αναλυτικές περιγραφές μας.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες συνθέτουν όπως η φύση, δεν περιγράφουν όπως η ανατομία. Δεν λαξεύουνε χωριστά ετούτο το μυώνα, κείνο το νεύρο, τούτο το κόκκαλο· στο σύνολο αποβλέπουν, αυτό πασχίζουν να εκφράσουν. Μέσα από τα πλατιά επίπεδά του, το έργο τους δονείται στο φως ή δέχεται τη σκιά."

"Στην Αφροδίτη της Μήλου", Αύγουστος Ροντέν, από το: "Ο Ροντέν και η αρχαία ελληνική τέχνη" της Μ. Λαμπράκη-Πλάκα, εκδόσεις Νεφέλη, 1985.

Οι Μοντέρνοι Καιροί, ανίδεοι, αναμένουν το φως και τη σκιά, προσδοκούν τη στιγμή που θα συνταχθούν οι φανερές λεπτομέρειες σ' έναν κοινό σκοπό. 

Κάποτε, στην όπερα...

"Κάποτε, στην όπερα της Μόσχας, ο Σίλβα, ο περίφημος μπάσος, είχε πιάσει ένα κοντράλτο.

Στον εξώστη καθόταν ο μπάσος που ψέλνει στην ενορία μας. Και ξαφνικά τον ακούμε κατάπληκτοι να φωνάζει απ' τον εξώστη, "Μπράβο, Σίλβα!"... Αλλά μία ολόκληρη οκτάβα χαμηλότερα... Να, έτσι. (Με φωνή μπάσου) "Μπράβο, Σίλβα!" Ολόκληρο το θέατρο έμεινε κόκκαλο!"

Άντον Τσέχωφ, Ο Γλάρος, εκδ. Ηριδανός, 2014.

Οι Μοντέρνοι Καιροί επευφημούν με φωνή μπάσου: Μπράβο Σίλβα, μπράβο... 

Η νύχτα.

Από την αντίθετη ακριβώς εποχή του χρόνου, το στιγμιότυπο της νύχτας. Σκοτάδι, φως, ερημιά, πολυκοσμία, ουρανός, έδαφος. Οι φιγούρες στα κτίρια, οι ηλεκτρικοί φωτισμοί, το κράσπεδο του πεζοδρομίου μιλούν για όσα δεν λέγονται. Το παλιό επιζεί στο τώρα, το τώρα στηρίζεται στο παλιό.
Κάποια νύχτα.

Ο σινεφίλ.

Δηλωτική της αγάπης για τον παλιό, τουλάχιστον, ελληνικό κινηματογράφο, είναι η επιλογή του κωμικού διδύμου από την ταινία: "της Κακομοίρας". Επιλογή για την πίσω όψη, την τελευταία εντύπωση που αφήνει περνώντας, το όχημα των δρόμων μας. Στο άνοιγμα των δύο φύλλων, οι δύο άσπονδοι φίλοι χωρίζουν προς στιγμήν και στο κλείσιμο, ξανασμίγουν. Άνοιξε, κλείσε, μια ζωή...