Καλή Ανάσταση!

 Και του χρόνου! Με κάθε καλό για όλους μας. 

Έρχεται.

 

Η Άνοιξη έρχεται, είναι κιόλας εδώ αν κοιτάξεις πίσω από τα δέντρα, τα φύλλα, τα λουλούδια, το γρασίδι. Έρχεται πίσω από τον ήλιο, τα βουνά και τις πεδιάδες. Γιατί μπροστά, μπροστά μας, είναι όλα αυτά. Αυτά που δεν μπορείς να μην δεις, ακόμα κι αν κάνεις ότι δεν κοίταξες.

Χρόνια μας πολλά.

Και του χρόνου, η Ανάσταση και η Πρωτομαγιά. Η γιορτή της ζωής και της φύσης. Λουλούδια παντού, χρώματα και άρωμα άνοιξης. Με καλό.

Η ανοιξιάτικη ακρίδα.

Ο βασιλιάς Χσουάν της δυναστείας των Τσου άκουσε για τον Πο-Κουνγκ-Ι, που φημιζόταν ότι ήταν ο δυνατότερος άντρας στο βασίλειό του. Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε όταν συναντήθηκαν γιατί ο Πο έμοιαζε τόσο αδύναμος! Όταν ο βασιλιάς ρώτησε τον Πο πόσο δυνατός ήταν, ο Πο απάντησε γαλήνια: "Μπορώ να σπάσω το πόδι μιας ανοιξιάτικης ακρίδας και να αντέξω στο ρεύμα των φτερών ενός φθινοπωρινού τζίτζικα." Κατάπληκτος ο βασιλιάς βροντοφώναξε: "Μπορώ να σκίσω δέρμα ρινόκερου στα δύο και να τραβήξω εννιά βουβάλια από την ουρά και παρ' όλα αυτά ντρέπομαι για την αδυναμία μου. Πώς εσύ μπορείς να είσαι τόσο διάσημος;" Ο Πο χαμογέλασε και απάντησε με ηρεμία: "Δάσκαλός μου ήταν ο Τσε-Σανγκ-Τσι'ούι" που η δύναμή του δεν είχε παρόμοια σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ακόμα και οι πιο στενοί του συγγενείς ποτέ δεν τη γνώρισαν, γιατί ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ!"  - Ανώνυμος.   

Τζο Χάυαμς, "Το Ζεν στις Πολεμικές Τέχνες", 1979, εκδ. Μωρεσόπουλος, 1989.

Τι Μοντέρνοι Καιροί! Ο Πο θα είναι πάντα διάσημος για τη δύναμή του, δεν θα τη χρησιμοποιεί ποτέ κι η ακρίδα θα παραμένει σώα, ασφαλής και ανοιξιάτικη.

Της αγάπης λουκέτα.

Κι αν ήταν έτσι, να κλειδώνεις ένα λουκέτο για πάντα στα κάγκελα του Ponte Vecchio της Φλωρεντίας κι αυτό να αρκεί, τότε.. δεν θα χρειάζονταν οι γέφυρες, ούτε οι κλειδαράδες.

Βλέπετε, εκεί στο παντοτεινό κέντρο της Τοσκάνης υπάρχει το γεφυράκι με τις αναγεννησιακές παραδόσεις των χρυσοχόων, των εμπόρων, των τεχνιτών και του νέου ανθρώπου που παίρνει την τύχη του στα χέρια του χαρακτήρα του. Εκεί, λοιπόν οι ερωτευμένοι όλων των Ανοίξεων, συνηθίζουν να κλείνουν το λουκέτο τους στα κάγκελα, πάνω από τον αιωνίως ρέοντα ποταμό, τον Άρνο των πράσινων χρωμάτων.

Το κλειδί οφείλει να πεταχτεί από ψηλά στο βυθό του ποταμού και η αγάπη να παραμείνει ισχυρή έως το τέλος της αιωνιότητας. Υπερβολές, στον καιρό των μιμητικών επαναλήψεων και των διά παντός τρόπου κοινοποιούμενων καλά κρυμμένων μυστικών.

Εμείς, στα μισά της Άνοιξης, ανοίγουμε τις κλειδαριές του χειμώνα, πετάμε τα λουκέτα στο ποτάμι και κρατάμε για πάντα στην καρδιά μας το κλειδί. Άλε, ωπ!

Cowboy riding out.

Oh, give me land, lots of land under starry skies above, don't fence me in.
Let me ride through the wide open country that I love, don't fence me in.
Let me be by myself in the evenin' breeze,
and listen to the murmur of the cottonwood trees, send me off forever
but I ask you please, don't fence me in. 

Just turn me loose, let me straddle my old saddle underneath the western skies.
On my Cayuse, let me wander over yonder till I see the mountains rise...

Ο Cole Porter, από τα 1934, μ' ένα τραγούδι που καλπάζει προς τη Δύση, πάνω από τους φράχτες των ιδιοκτησιών, σε εκτέλεση του King of the Cowboys, Roy Rogers και στη δική μας περίοδο ζωής από τον David Byrne. Aφιερωμένο στη φετεινή Άνοιξη και στις δυο σκιές που κάθονται σαν νότες στο πεντάγραμμο του φράχτη τους. Πάμε Ντόλλυ!