Ο Μερμόζ.

"Μερικοί συνάδελφοι, κι ανάμεσα σ'αυτούς κι ο Μερμόζ, ίδρυσαν τη γαλλική γραμμή από την Καζαμπλάνκα στο Ντακάρ, μέσα από την ανυπόταχτη Σαχάρα. Οι κινητήρες εκείνης της εποχής δεν ήταν μεγάλης αντοχής, κι έτσι από μια βλάβη ο Μερμόζ αιχμαλωτίστηκε απ'τους Μαυριτανούς. Δίστασαν να τον σφάξουν, τον κράτησαν δεκαπέντε μέρες αιχμάλωτο, κι ύστερα τον ξαναπούλησαν....

Όταν άνοιξε η γραμμή της Αμερικής, ο Μερμόζ, πάντα πρωτοπόρος επιφορτίστηκε να μελετήσει το τμήμα της γραμμής απ'το Μπουένος Άιρες στο Σαντιάγο... Του εμπιστεύτηκαν ένα αεροπλάνο που έφτανε ως τα πέντε χιλιάδες διακόσια μέτρα. Οι κορφές της Κορδιλιέρας φτάνουν στα εφτά χιλιάδες μέτρα. Κι ο Μερμόζ απογειώθηκε για να ψάξει να βρει περάσματα...Ο Μερμόζ "δοκίμαζε" για τους άλλους.

Όταν οι Άνδεις εξερευνήθηκαν καλά κι η τεχνική των πτήσεων τελειοποιήθηκε, ο Μερμόζ... άρχισε να εξερευνά τη νύχτα. Ο φωτισμός στις σκάλες μας δεν είχε ακόμα μπει, και στ' αεροδρόμια, τις κατασκότεινες νύχτες, αράδιαζαν μπροστά στον Μερμόζ τρεις φωτιές από αναμμένη βενζίνη. Τα κατάφερε κι άνοιξε το δρόμο.

Όταν δαμάστηκε η νύχτα, ο Μερμόζ δοκίμασε τον ωκεανό. Και το ταχυδρομείο, απ'το 1931, μεταφέρθηκε, για πρώτη φορά σε τέσσερις μέρες, απ'την Τουλούζη στο Μπουένος Άιρες...Έτσι ο Μερμόζ είχε υποτάξει την άμμο, το βουνό και τη θάλασσα..."
Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, "Γη των ανθρώπων", 1939.

Ο Μερμόζ δοξάζεται ως ο αιώνιος πρωτοπόρος, ο παντοτεινός ιχνηλάτης.
Οι Μοντέρνοι Καιροί προτείνουν: αγνοήστε τα δεδομένα της εποχής σας και "δοκιμάστε" τις καινούριες διαδρομές για τους άλλους. Γίνεται.

Έρχεται κι η Καθαρά.

Δεν είναι πολύ μακριά πια, η τελευταία αποκριάτικη Κυριακή κι η Καθαρά Δευτέρα. Φαίνεται πως η προσμονή της έχει εμπνεύσει ευάριθμους ημερήσιους αρθρογράφους, που παρουσιάζουν τώρα τελευταία πλούσια ευρήματα μελετών γύρω από τον πιο -για εμάς- προσφιλή σαρακοστιανό μεζέ, τον αχινό. Το αχινό με τα αγκάθια του, ψαρεμένο ιδεατά και φαγωμένο επί τόπου στις καθαρές, από το πέρασμα του Χειμώνα, ακτές των Κυκλάδων.

Ερευνητές από Γερμανία, Κίνα, Βρεταννία και Γαλλία χρησιμοποίησαν νέες πανίσχυρες τεχνικές απεικόνισης για να μελετήσουν εξονυχιστικά τη δομή των αγκαθιών του αχινού. Ελπίδα ότι οι αποκαλύψεις θα συμβάλουν στην παραγωγή πιο ανθεκτικών δομικών υλικών που θα μιμούνται τη φύση, θα είναι πιο λεπτά, θα σπάζουν πιο δύσκολα και θα είναι πιο φιλικά στο περιβάλλον. Μέθοδος εφαρμογής, η αναδιάταξη των νανοσωματιδίων του σκυροδέματος με πρότυπο τη αγκαθοδομή του αχινού.

Επίσης, Σουηδοί, Γερμανοί και Νορβηγοί επιστήμονες δημοσίευσαν έρευνα, σύμφωνα με την οποία, ο αχινός παρουσιάζει ιδιότητες όρασης κατανεμημένες σε όλο του το περίβλημα, ακόμη και στις βελόνες των αγκαθιών του. Οι υποδοχείς φωτός δεν είναι εντοπισμένοι σε όργανα όρασης, αλλά όλο το κέλυφος συνιστά ένα σφαιρικό λειτουργικό οφθαλμό.

Ο θωρηκτός μεζές των ελπίδων μας, μας κοιτά να πλησιάζουμε από παντού, μας αντικρούει με τα υπεραγκάθια του, αλλά μας προσφέρει επίσης την υπομονή των αργών αντιδράσεών του, επιβραβεύοντας με τους θησαυρούς του την προτίμησή μας.  

Το σπίτι που φύτρωνε.

"Και στα νησιά στα σπίτια κυριαρχούσε το χρώμα το κοκκινωπό.
Γιατί το σπίτι έβγαινε κατευθείαν, φύτρωνε, θα έλεγες, μέσα από τη γη, που ήταν ώχρα ή κόκκινη, οπότε έπρεπε να'ναι και το σπίτι με το ίδιο χρώμα. Το' χω ξαναδιηγηθεί: μια γριά έβαφε το σπίτι της πάνω στις παρυφές της Χώρας της Κέας, και ήταν τριανταφυλλί, λίγο κεραμιδί χρώμα και της λέω πώς το έκανες; Βούταγε τη βούρτσα πρώτα στον ασβέστη και μετά στο χώμα κάτω. Εγώ δεν έβλεπα χρώμα. Ήταν μικρό το σπιτάκι, μια τρώγλη. Κι έβγαινε το τριανταφυλλί από το χώμα και από τον ασβέστη. Φοβερό πράγμα. Έβγαινε ενστικτωδώς, όπως θα έκανε ένα μαμούνι τη φωλιά του. Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε γνώσεις ούτε μόρφωση, κάνουν αυτά τα καταπληκτικά πράγματα. Και η απάντηση είναι γιατί ζουν παράλληλα με τη φύση..."  Αλέκος Φασιανός, "Ο μύθος της αιωνιότητας", 2007.

Οι Μοντέρνοι Καιροί ακούν και προτείνουν: χρωματίζετε ενστικτωδώς τη φωλιά σας, ζήστε παράλληλα με τη φύση.  

The Wonderground Map.

The Wonderground Map of London Town, του MacDonald Gill. Παρουσιάστηκε στα 1913. Πρόκειται για μια ιδιόρρυθμη απεικόνιση των συγκοινωνιακών μέσων του Λονδίνου της εποχής. Αντίθετα προς τις αυστηρές προδιαγραφές των κανόνων της χαρτογράφησης, ο σχεδιαστής ξέφυγε πλημμυρίζοντας το χάρτη του με λεπτομέρειες, αστεία, λογοπαίγνια, στίχους από παιδικά τραγουδάκια. Εμφανίζονται άνθρωποι που παίζουν παντομίμα, καρικατούρες της καθημερινής ζωής, σημαντικά ή trivial αξιοθέατα. "Watch this spot between 3&4 o'c of an afternoon", προτείνεται από το χαρτογράφο, με ένα έντονο κόκκινο σημάδι σε κάποιο παράδρομο της Old Kent Road.

Βλέπετε, εκατό χρόνια πριν, γνώριζαν ότι ο προορισμός δεν είναι το άπαν. Η χαρά της περιπλάνησης και της διασύνδεσης των ανθρώπων είναι που αξίζει στη ζωή. Οι Μοντέρνοι Καιροί προτείνουν: ενώστε τα σημεία της καθημερινότητάς σας με μικρά εμβόλιμα αστεία και χαμογελαστές λεπτομέρειες. Γίνετε ο χαοτικός χαρτογράφος της δικής σας διαδρομής.

Το χαρτί, το πηλοφόρι...

το μυστρί. Έτσι γίνονται οι δουλειές, έτσι έρχονται τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ειδικά, στη χάρτινη ζωή, όπου όλα είναι επίπεδα, σε δύο διαστάσεις. Όπου, σύμφωνα με την καρτεσιανή λογική, κάθε σημείο τοποθετείται στο επίπεδο με σαφήνεια και μοναδικότητα. Κι όλα τα τμήματα του σχεδίου τελικά ταιριάζουν απόλυτα. Είναι μόνο θέμα χρόνου και απλών κανόνων για  να σηκωθεί ένας χάρτινος πύργος όπως αυτός της εικόνας. Και κάποιας δεξιοτεχνίας βέβαια.

Αντίθετα, η απροσδιοριστία των μέσων, των, υλικών, των προσώπων και των κανόνων, όταν επιχειρείς ένα αντίστοιχο έργο στην αληθινή ζωή, έστω και σε απείρως μικρότερη κλίμακα, είναι τόσο στροβιλώδης, που σε αφήνει άφωνο με την απιθανότητα των συνεπειών της.

Με δυο λόγια, αν πρόκειται να μπλέξετε με οικοδομικά μαστορέματα, χαλάσματα και φτιαξίματα, χαλαρώστε ταυτόχρονα ασχολούμενοι με το ασφαλές πεδίο της χαρτοδημιουργικής και σε λίγο καιρό θα μπορείτε να απολαμβάνετε ήρεμοι τους κόπους και των δύο έργων σας.

Origami run.

Ένα low level - big size origami project έχει ξεκινήσει εδώ και λίγες μέρες στο φτωχικό μας. Πρώτη ύλη, τα κενά και πεπλατυσμένα χαρτοκιβώτια που περισσεύουν στην πίσω αυλή του συνοικιακού υπερπαντοπωλείου. Θέση μου ο καναπές του -για λίγο ακόμη- διαμερίσματός μας και εργαλεία μου το ψαλίδι και η φαρδιά κολλητική ταινία συσκευασίας. Στόχος του project, να κολληθούν και να επαναποκτήσουν κενό όγκο τα χαρτοκιβώτια για να αντέξουν στο βαρύ υπό μετακόμιση φορτίο.

Το φορτίο είναι κυρίως απ' το ίδιο υλικό, το χαρτί. Βιβλία, βιβλία, βιβλία... Τα οποία στοιβαζόμενα στα χ/κιβώτια γίνονται ασήκωτα και μετά βίας σωρεύονται σε αναμονή του Σαββατιάτικου μεταφορέα.

Μαρκαδόρος ανεξίτηλης γραφής σημειώνει εξωτερικά το περιεχόμενο και τον παραλήπτη χώρο: υπνοδωμάτιο, υπνοδωμάτιο, καθιστικό κ.λ.π. Παρηγοριά για τις στιγμές της κόπωσης, η ελπίδα ότι η μοναστικού χαρακτήρα επαναληπτική εξάσκηση θα με εξυψώσει μια μέρα στο επίπεδο του δημιουργού μιας λεπτής χαρτοδιπλωμένης κατασκευής όπως αυτής στην ελεύθερα εκτυπώσιμη εικόνα.

Και το χάρτινο άρωμα από το επίσης χάρτινο τριανταφυλλάκι θα μου θυμίζει τις μυρωδιές από: γιορτές λουλουδιών, λεμόνι, λεβάντα, πρωινή δροσιά και τα σχετικά που ακόμη αναδύουν οι πόροι των κιβωτίων, ως παντοτινή υπόμνηση του αρχικού τους εμπορικού φορτίου.

Ένα καπηλειό συν μαγέρικο.

"Κάποια χρονιά, πολύν καιρό πριν ανάψουν οι Πόλεμοι των Μηχανών, εις τα βάθη της Αφρικής και εις την Βόρεια Ροδεσία, όπως την ήξεραν οι παλιότεροι, ήτοι στην περιοχή όπου εζούσαν ειρηνικές φυλές των Μπούντζα και των Μ'μπάκα-μαντζά διάσπαρτες στις μεγάλες εκτάσεις ζούγκλας όπου γεννιώνται μέσα από αμέτρητα ριζόνερα και παραποτάμια οι ποταμοί Ζαμπέζι και Καμπόμπο και περίπου τρεις ώρες δρόμο από το χωρίον Νεμπάλα, εκεί είχεν αράξει μετά από τόσες αναρίθμητες και απίστευτες περιπέτειες, ακόμη και εις την Νέαν Υόρκην, ο θρυλικός και μυθικός Ταρζάν των Πιθήκων που ήτανε γνωστός και ως Λόρδος Τζων Γκρέυστοκ από καταγωγή -πλην ουδόλως τον ενδιέφερε αυτός ο τίτλος ευγενείας του- με μακριά τα καστανά του τα μαλλιά ως τους ώμους και θρεμμένο κρεμαστό μουστάκι, ομοιάζων προς Έλληνα ήρωα του 1821.

Εκειδά λοιπόν, στην άκρη σ'ένα ξέφωτο τριγυρισμένο απ' την οργιώδη βλάστηση των κάθε λογής εξωτικών φυτών, είχε σκαρώσει ο Ταρζάν, κολλητά στον ογκώδη κορμό ενός γιγαντιαίου δέντρου μπαομπάμπ, ένα καπηλειό συν μαγέρικο με μια μακρουλή ταμπέλα σανιδένια όπου έγραφε στ' αγγλικά "Εξοχικόν Κέντρον ο Λόρδος" κι εδώ ήταν το στέκι όλων των αλητόβιων γλεντζέδων της ζούγκλας. Από πάνω, στα χοντρόκλαδα του μπαομπάμπ, είχε σκαρώσει με κορμούς και λιάνες την προσωπική του εστία όπως παλιότερα, τα χρόνια των περιπετειών στη γη των Ουαζίρι με την σύζυγό του την Τζέην..."
Πάνος Κουτρουμπούσης: "Το Κεντράκι του Ταρζάν και άλλα παραμύθια." 2005.

Οι Μοντέρνοι Καιροί υποκλίνονται: ένας ευγενής δυναμικός χαρακτήρας, μαχητής των αναρίθμητων περιπετειών της ζωής, μπορεί ακόμη και στα βάθη της εκτός έδρας ζούγκλας, να σκαρώσει τη βάση του και να στερεώσει την επιγραφή: Κέντρον. Κι οι περιπέτειες ας συνεχίζονται...