Η ανοιξιάτικη ακρίδα.

Ο βασιλιάς Χσουάν της δυναστείας των Τσου άκουσε για τον Πο-Κουνγκ-Ι, που φημιζόταν ότι ήταν ο δυνατότερος άντρας στο βασίλειό του. Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε όταν συναντήθηκαν γιατί ο Πο έμοιαζε τόσο αδύναμος! Όταν ο βασιλιάς ρώτησε τον Πο πόσο δυνατός ήταν, ο Πο απάντησε γαλήνια: "Μπορώ να σπάσω το πόδι μιας ανοιξιάτικης ακρίδας και να αντέξω στο ρεύμα των φτερών ενός φθινοπωρινού τζίτζικα." Κατάπληκτος ο βασιλιάς βροντοφώναξε: "Μπορώ να σκίσω δέρμα ρινόκερου στα δύο και να τραβήξω εννιά βουβάλια από την ουρά και παρ' όλα αυτά ντρέπομαι για την αδυναμία μου. Πώς εσύ μπορείς να είσαι τόσο διάσημος;" Ο Πο χαμογέλασε και απάντησε με ηρεμία: "Δάσκαλός μου ήταν ο Τσε-Σανγκ-Τσι'ούι" που η δύναμή του δεν είχε παρόμοια σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ακόμα και οι πιο στενοί του συγγενείς ποτέ δεν τη γνώρισαν, γιατί ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ!"  - Ανώνυμος.   

Τζο Χάυαμς, "Το Ζεν στις Πολεμικές Τέχνες", 1979, εκδ. Μωρεσόπουλος, 1989.

Τι Μοντέρνοι Καιροί! Ο Πο θα είναι πάντα διάσημος για τη δύναμή του, δεν θα τη χρησιμοποιεί ποτέ κι η ακρίδα θα παραμένει σώα, ασφαλής και ανοιξιάτικη.

O Μάγος.

Των δρόμων και των εθνικών οδών. Σε πτήση, πάνω στη διπλή πόρτα του φορτηγού. Προσθέτει τη δική του όψη στην κοινή αντίληψη της πραγματικότητας. Πλανήτες σε τροχιά, πλάνητες σε κίνηση. A la una, a le due, a le tre.

Σαν λατινικό ερωτηματικό.

"... Ημέρες μετά το Ροκ-εντ-Ρολλ. Ξύπνησα, και οι ουλές ήταν εκεί. Μία σαν δάκρυ και μία σαν ημισέληνος, ανάμεσα στη βάση του αντίχειρα και τον καρπό· μία στο στήθος, σαν λατινικό ερωτηματικό και μία λίγο πιο πάνω από τον αφαλό, σαν περισπωμένη. Τις ψηλάφησα πάλι, και σήμερα το πρωί τις άγγιξα, τις περιεργάστηκα, τις χρησιμοποίησα σαν μοχλούς, αρχιμήδειους μοχλούς, για να μου κινήσουν ουρανό και γη και κόσμο και ανθρώπους και μνήμες, ώστε και πάλι να πειστώ πως είμαι εγώ και πως μπορώ, εγώ, να υπάρξω και να δουλέψω και να ζήσω. Έβαλα νερό και καφέ στην καφετιέρα...
...Ημέρες μετά το Ροκ-εντ-Ρολλ."
Γ.Ι.Μπαμπασάκης, Βιβλίο Συμβάντων και Αναφορών, 1996, Εκδ. Ερατώ.

Οι Μοντέρνοι Καιροί υπενθυμίζουν: ο φρέσκος αχνιστός καφές ξεκινά τον κόσμο, βάζει τους αρχιμήδειους μοχλούς να κινήσουν ουρανό και γη, ειδικά τις ημέρες μετά το Ροκ-εντ-Ρολλ.

Kαλή βδομάδα.

Και του χρόνου. Οι τέσσερις λαμπάδες μας είναι έτοιμες. Με κερί μέλισσας από φύλλο κηρήθρας, βαμβακερό φυτίλι και διακόσμηση από σοφές κουκουβάγιες. Σοφία, λοιπόν, είναι η ευχή μας για φέτος.

H ποιότης.

Το Φωτοδρόμιο σταματά στη γωνία της ποιότητας. Επιγραφή: "Φέτα Ποιότης Α". Γωνιακό μπακάλικο, ένα παντοπωλείο από μια άλλη εποχή της πόλης. Οδός Κέας.
Μια φέτα ποιότητος μπροστά στα μάτια μας, μια φέτα από το χθες και το σήμερα.

O αδαμάντινος.

Κάπου πλέει το Sunseeker, ένα γιωτ που ταξιδεύει στους ωκεανούς, ένα αιωρούμενο σημείο αναφοράς. Ο Wolverine, ο ήρωας από αδαμάντιο, ονομάζεται Logan και αναζητά το σκάφος της καταφυγής του μέχρι το τέλος, μέχρι να...
Για σήμερα, ο ήρωας στο πλάι της καμπίνας ενός αυτοκινούμενου μεταλλικού βραχίονα γερανού. Μια φιγούρα, ίσως όχι από αδαμάντιο, αλλά με αντίστοιχο βλέμμα. 

Ο μπροστινός.

Αυτός τουλάχιστον πέρασε. Εμείς τι κάνουμε; Θα περάσουμε; Θα χωρέσουμε; Ή μήπως θα ξεκινήσουν μαζί τα δύο θηρία και πώς θα ξεμπλέξουμε; Οι συμπληγάδες των σύγχρονων αυτοκινητόδρομων πόλης, όπου συγκινούμαστε μικροί και μεγάλοι, στενεύουν και πλαταίνουν κατά περίπτωση.
Να, μια τέτοια περίπτωση με πολλά ερωτηματικά. Ο μπροστινός πάντως πέρασε...