Η έδρα μας.

Ετοιμάζεται κάτω απ' τον ήλιο του καλοκαιριού η έδρα της ομάδας μας, η έδρα των ποδοσφαιρικών μας αναμετρήσεων.  Στήθηκε, επιμηκύνθηκε πίσω από τα τέρματα, περιφράχθηκε και ξεκίνησε να βάφεται. Σύντομα, τέσσερις προβολείς θα φωτίζουν την τσόχα του αγωνιστικού χώρου. Και ο πρώτος αγώνας θα γίνει με τελετή έναρξης, προς τιμήν του νέου γηπέδου, του νέου πεδίου των ονείρων μας.   

To όνειρο.

Κάπου υπάρχει μια συνοικία, μια μικρή εγκατάσταση, όπου όλα παίρνουν τη μορφή που θα τους δώσεις, το περιεχόμενο που θ' αποφασίσεις, τη διάρκεια που θα επιλέξεις. Όλα αλλιώς, όπως στο όνειρο.

O ονειροπόλος.

Κάπου κάποτε στην άγρια δύση, μια άμαξα διέσχιζε τα ατελείωτα βοσκοτόπια. Μια άμαξα με οδηγό έναν πιονέρο, αποφασισμένο να αντιμετωπίσει το άγνωστο κατάματα. Κατάματα αντιμετωπίζει κι ο σημερινός οδηγός το άγνωστο που ξεπροβάλλει εμπρός, στα ατέλειωτα δρομολόγια των μοναχικών αυτοκινητοδρόμων.

O απαρατήρητος.

Ένα με το τοπίο, πράσινο στο πράσινο, χάνεται στα μάτια μας η βαρύτητα της εικόνας. Ζωοτροφές ή κάποια υπενθύμιση προς όλους μας για την υπεροχή της φύσης πάνω στην τεχνολογία, πάνω στις ανθρώπινες φιλοδοξίες; 

Ο ανυψωτής.

Πήγε να μας ξεφύγει. Απομακρύνθηκε μέσα στο θολό πρωινό κόντρα φως, αλλά δεν τα κατάφερε τελείως. Ο όγκος, η χάρη της επινόησης, η επίδειξη ταλέντου επιβραβεύονται από το Φωτοδρόμιο για άλλη μια φορά. Χαίρε ανυψωτή, οι ουρανοί είναι δικοί μας.

Ο ενσωματωμένος.

Το όχημα μέσα στο όχημα, η διπλή δουλειά του βιοπαλαιστή. Όταν το επάνω γεμίσει (ή ενδεχομένως όταν αδειάσει) τότε φορτώνεται στο κάτω. Το δεύτερο αδειάζεται με τη σειρά του, μόλις ο κύκλος κλείσει και χρειαστεί να επαναληφθεί. Ό,τι φορτώνω, ξεφορτώνω, ό,τι ανεβάζω κατεβάζω, ό,τι γεμίζω αδειάζω. Απλό.   

Ο καθισμένος.

Από τα βάρη της ζωής, από τις μάταιες (;) επιλογές, από τους περιορισμούς της πόλης, ήρθε και κάθισε ο άνθρωπος, σταματημένος πρόσκαιρα στα μισά της αέναης κίνησης των αυτοκινητόδρομων μεταφοράς προσωπικού και εμπορευμάτων. Πρώτη και συνεχίζουμε.