Οι δεξαμενές.

Άραγε να είναι κολώνια τύπου "type", απορρυπαντικό με άρωμα πράσινου μήλου, κάποια πρώτη ύλη η απλά το κενό, που μεταφέρεται τόσο δυναμικά στην κεντρική λεωφόρο; Σε περίοπτη θέση πάνω στην καρότσα, οι πλαστικές δεξαμενές του τόνου πηγαίνουν στο δικό τους προορισμό. Σήκωνε λες κι άλλες δύο;

Ο διώροφος.

Η απρόσκοπτη θέα της διαδρομής, η συγκίνηση από τις δονήσεις του οδοστρώματος, ο ζωηρός ήχος του αέρα ή της βροχής στη στέγη συνθέτουν την αίσθηση υπεροχής που προσφέρει ο αυτοκινούμενος πάνω όροφος. 

Η απαγόρευση.

Στις δυτικές άκρες του λεκανοπεδίου, στο πλάι του τελευταίου βιομηχανικού δρόμου, ξεκινά το βουνό. Το φυσικό τοπίο διακόπτεται κάπως τετράγωνα, από την πινακίδα: Απαγορεύεται η ρίψη μπάζων και σκουπιδιών. Η πινακίδα εξαιρείται.

O αρσενικός.

Χωρίς σχόλια. Το Φωτοδρόμιο σήμερα αποτελεί, υποθέτω, ανδρική υπόθεση. 

Home sweet home.

Με ευχές για μια νέα καλή χρονιά, το ξύλινο καλυβάκι σοκολάτας υποδέχεται γλυκά το 2014. Χρόνια μας πολλά.

Χρόνια πολλά.

Χρόνια πολλά και καλές θάλασσες στα ταξίδια μας.

Των καλάντων.

Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά καμαροφρύδα
Κυρά μου όταν στολίζεσαι και πας στην εκκλησιά σου
βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη
και τον καθάριο αυγερινό τον βάζεις δακτυλίδι.

Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε
παρά σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε.
Εδώ που τραγουδήσαμε πέτρα να μην ραγίσει
και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει.

Δώστε μας και τον κόκκορα δώστε μας και την κότα
δώστε μας και πέντ' έξι αυγά να πάμε σ'άλλη πόρτα.

Ο Πλαστικός Κόσμος εύχεται και του χρόνου, έτοιμος (πολύ σύντομα) να φορτώσει τα καλούδια των καλάντων στα φρεσκοσυναρμολογημένα αμπάρια της γαλέρας του.