Το σπίτι.

"Το σπίτι είναι επιθυμία της απόκτησής του, πριν προκύψει οποιαδήποτε συγκεκριμένη αρχιτεκτονική μορφή. Το σπίτι είναι άλγος επανόδου στον οικείο τόπο, ενόσω διαρκούν τα πιο ευχάριστα ταξίδια. Το σπίτι είναι προσδοκία και μνήμες. Ακόμη και οι πιο φαντασμένοι, οι πιο οψίπλουτοι πελάτες που ζητούν από τον αρχιτέκτονά τους να τους σχεδιάσει "ένα σπίτι που να μοιάζει με χρηματοκιβώτιο" (κάτι σαν σπίτι για το Σκρουτζ Μακ Ντακ), περισσότερο από το να φυλάξουν ή να επιδείξουν περιουσίες, επιδιώκουν την ασφαλή συσσώρευση ευχάριστων αναμνήσεων. (Στο Φρόυντ πρέπει ν' αναζητηθούν τα αίτια ενός τέτοιου αιτήματος κι όχι στο Ντίσνευ, φυσικά.)

Σπίτι είναι τα στενά καθίσματα της θεατρικής αίθουσας, όσο διαρκεί μια εξαιρετική παράσταση. Σπίτι είναι το καλοκαιρινό ακρογιάλι στο φως των ασαφών ορίων, προτού χαθεί η μέρα και προτού εγκατασταθεί η νύχτα, όταν όλα τα περιγράμματα έχουν μαλακώσει στο άγγιγμα του βλέμματος. Σπίτι είναι το θαμπό τζάμι του λεωφορείου και οι γνωστές όψεις των κτιρίων μιας σταθερής διαδρομής μέσα στην πόλη που την ξεπλένει η βροχή. Σπίτι είναι η μυρωδιά του πρωινού καφέ και το άναμμα του πρώτου τσιγάρου της μέρας. Σπίτι είναι κάθε τοπίο που φώτισε το γέλιο του αγαπημένου προσώπου...

Σίγουρα, κανείς δεν κατοικεί σε διαρκείς αναμνήσεις ή σε όνειρα. Όλοι όμως "κατοικούμαστε" από αναμνήσεις κι από όνειρα που μας διαμορφώνουν. Κι αυτό καθορίζει απολύτως το πώς και το πού κατοικούμε."

Πέτρος Μαρτινίδης, "Η κατοικία είναι αλλού", Περ. Ουτοπία, Ιαν. - Φεβ. 1996. 

Οι Μοντέρνοι Καιροί επιμένουν: ετοιμάζονται να υποδεχθούν τις μέρες των εορτών στολίζοντας το σπίτι, τις προσδοκίες και τις μνήμες, κατά τα παραδοσιακά έθιμα. Και του χρόνου.

Ο Ιμπρεσιονιστής.

Με μικρές, αδρές και συχνά εμφανείς πινελιές, καμωμένες με γρήγορο χέρι, αποτυπώνεται η εντύπωση που αφήνει το φως της ημέρας στο πέρασμά του πάνω από τα αντικείμενα του θέματος. Του θέματος, που σήμερα βρίσκεται εν κινήσει και κατευθύνεται με αργή, λόγω βροχής, ταχύτητα προς τον ασαφή προορισμό του.

Comme d'habitude.

Τρίτη Πέμπτη του Νοέμβρη και η παλιά ετήσια συνήθεια των Λυονέζων τηρείται απόψε στα bistrots και στα τραπέζια της μεγάλης διεθνούς παρέας των φίλων του κόκκινου κρασιού.

Le Beaujolais Nouveau est arrivé!

Το σύνθημα που αποδίδεται στο γεωπόνο μηχανικό και συγγραφέα Louis Orizet, από το 1951, εξακολουθεί να προσφέρει τον ίδιο τόνο αισιοδοξίας, φρέσκο όπως και το ίδιο το νέο κρασί που υποδεχόμαστε και φέτος.

Το χρώμα του Beaujolais είναι έντονο κόκκινο ρουμπινί, με ζωηρές ιώδεις ανταύγειες. Προσφέρει ευδιάκριτα αρώματα από κόκκινα φρούτα, γλυκό κεράσι και μια λεπτή δόση γαρύφαλλου, όπως και γεύσεις βατόμουρου, κερασιού και μαύρης σταφίδας.

Κυρίως, όμως, είναι η ηρεμία που προσφέρει στον άνθρωπο που θα το απολαύσει απόψε στο ποτήρι του. Η ηρεμία του ετήσιου κύκλου του χρόνου, της ζωής, της συνέχειας, της ελπίδας. À vôtre santé.

Φθινοπωρινό débourbage.

Όπως κάθε φθινόπωρο, σαράντα περίπου μέρες 

από τη βράση του μούστου, έρχεται η ώρα της απολάσπωσης. Απαιτείται ένα εφεδρικό δοχείο για τη συγκέντρωση του καθαρού φρέσκου κρασιού και ένα σωληνάκι για την αργή μετάγγιση από το πάνω μέρος του βαρελιού και προς τα κάτω.

Πλησιάζοντας η μετάγγιση στον πυθμένα εμφανίζεται η στρώση της λάσπης, στο ύψος της οποίας διακόπτεται η διαδικασία και η λάσπη απορρίπτεται στον κήπο ως λίπασμα. Γι' αυτό και όλα γίνονται αργά και με στενό σωληνάκι. Για να μην διαταραχτεί η λάσπη και περάσει στο καθαρό κρασί.

Οι Γάλλοι μεταχειρίζονται τον όρο débourbage, για να περιγράψουν τα παραπάνω όπου bourbes είναι τα ιζήματα και jus clair είναι το καθαρό κρασάκι που παραμένει σε εμάς. Για να δούμε, λοιπόν, πόσο clair θα είναι και φέτος ο χυμός μας. 

O αλλιώς.

Όλα εδώ στηρίζονται, ακόμη κι αν έρθουν τα πάνω κάτω. Γιατί, πιο στέρεα προετοιμασμένοι φαίνεται να είμαστε για το ανάποδο παρά για το ίσιο. Κι έτσι sky is the limit ή αλλιώς: αιθεροβατούμε με τα τέσσερα.

Της κατσαρόλας.

Σαν τα παλιά εστιατόρια των KTEΛ, με τη βιτρίνα πάνω από τα ταψιά με τα μαγειρευτά φαγητά, τα λαδερά, τα φούρνου, τα κατσαρόλας. Φαγητά, που σερβίρονταν σε λευκά πιάτα και μεταφέρονταν στο μπράτσο του σερβιτόρου, μέχρι το τραπεζάκι των πελατών.

Έτσι, δουλέψαμε κι εμείς με τα σταφύλια της φετεινής χρονιάς. Όλα τα σκεύη, ανοξείδωτα, αλουμινίου, ξύλινα, πλαστικά, με τα καπάκια τους, τα σουρωτήρια τους, τα χωνιά, τα πανιά, τα απορροφητικά χαρτιά, τις σκούπες, τις σακούλες, τις γάζες και τα τούλια ήταν εκεί μπροστά. Στη βιτρίνα της δουλειάς, στη μόστρα του πατητηριού μας. Όλα, με τα χέρια πηγαινοέρχονταν διαδοχικά ή ταυτόχρονα, για να σερβίρουν με τη σειρά τις απαιτήσεις της μουστιάς.

Κι ο μεζές ήταν ένας και μοναδικός. Οι ρόγες από το φρεσκοκομμένο σταφύλι κι ο σακχαρώδης χυμός τους. 13 οινοπνευματικοί βαθμοί προβλέπονται για το φετεινό κρασί, 13 οι ευχές να πάνε και φέτος όλα καλά.

Mας περιμένουν.

Φέτος, η καλοκαιρία στις Κυκλάδες ήρθε πρώιμα -από την Άνοιξη- και οι καρποί της κληματαριάς μας ωρίμασαν κατά ένα μήνα νωρίτερα σε σχέση με πέρυσι. Οι δε βόρειοι άνεμοι -μελτέμια- που κυριάρχησαν από τον Ιούλιο κόπασαν αμέσως μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Οι σφήκες, οι μπάμπουρες και τα λοιπά κεντροφόρα έντομα βρήκαν μόλις τότε την ευκαιρία να εμφανιστούν στην ατμόσφαιρα και να επιτεθούν μαζικά στα ώριμα ήδη σταφύλια, προκειμένου να κορέσουν τη συσσωρευμένη πείνα τους.

Έτσι, η προοπτική να χαθούν τα σταφυλάκια της χρονιάς μέσα στη μία εβδομάδα που απαιτήθηκε να καθυστερήσουμε τη φετεινή οινοποίηση, μας έδωσε την ιδέα για μια διαφορετική προσέγγιση.

Τα σταφύλια μας κόπηκαν και μπήκαν στη συντήρηση των 8 βαθμών Κελσίου. Το θέαμα που παρουσίασε το ψυγείο μας συνδυάστηκε με την υπέροχη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου αρωματικού καρπού. Τα περαιτέρω αναμένονται να εξελιχθούν κατά τα ειωθότα το συντομότερο δυνατόν.