H μετακόμιση.

To semipublicface ασχολείται προσφάτως με το εποχούμενο φωτορεπορτάζ και ξεκινά από σήμερα την παρουσίαση μιας σειράς από στιγμιότυπα εικόνων εν κινήσει ή εν στάσει στους αττικούς (ή και μη) δρόμους των αυτοκινήτων.

Δείτε, για αρχή, τον αγώνα του φουσκωμένου λάστιχου να μεταφέρει ένα ολόκληρο βιος σε μια καρότσα... Σηκώνει βάρη και δεν κλατάρει.

Ένα κομμάτι δέρμα.

Ένα παπούτσι από τυρί μια μπότα από ρύζι
ένα ζευγάρι αυγά μια φωλιά σαλιγκαριών
μια βούρτσα κι ένα κοτόπουλο ένα κανάρι
κι ένα ορτύκι ένα ανθογιάλι ένα μελανοδοχείο
ένα ρεάλι κάλπικο ένα κοτσύφι
μια ιστορία ένα μολύβι ένα σταμνί
ένα βαλώνικο βρακί μια χήνα τυφλή η
ιστορία της μαμάς Θελεστίνας
και μια παρέα παιδιά απ' τη Σεβίλη
ταυρομάχοι ο μπαρμπα-Παπαγαλάκης οι άλλοι
κι οι υπόλοιποι εκεί πέρα ο σκύλος του αγίου
Ρόκε τρίτα τέταρτα το μισό και
το τέταρτο η θάλασσα και τα κύματα και τα
ψάρια η πεδιάδα και τα πρόβατα οι
αγελάδες και οι ταύροι ο Λιμοκοντόρος
κι οι ομορφονιές τα 4 παιδιά απ' την Έθιχα
αμύγδαλα κάστανα φουντούκια
και σταφύλια πέρδικες ορτύκια καρδερίνες
βασιλικός θυμάρι δεντρολίβανο λεβάντα

Πάμπλο Πικάσσο, "Ένα κομμάτι δέρμα, 9 Ιανουαρίου 1959, Η΄".

H Χάρτινη Ζωή υπενθυμίζει ότι τα σημαντικά και μη κομματάκια της καθημερινότητας αποκτούν σχήμα και ενώνονται σε σύνολο με μια μικρή μόνο απόπειρα αποτύπωσης. Δυο-τρεις γραμμές στο λευκό χαρτί και να η θάλασσα, το σταμνί, το κάλπικο ρεάλι, η μαμά Θελεστίνα, οι ταύροι, το δεντρολίβανο και το ειρηνικό κλαδάκι της ελιάς. Μόνο με δυο-τρεις απλές γραμμές του μολυβιού.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε.

Ωραία! Όλα εντάξει. 
Η φωλιά μας, με τον κωδικό mICROhOME1 αναρτήθηκε. Πλήρης εξοπλισμού, αλφαδιασμένη και σταθερή, με νοστιμιές για τους πρώτους (;) ενοίκους και προσανατολισμό ΒΑΑ στην πιο ασφαλή και ήσυχη γωνιά του μπαλκονιού μας. Αποτελεί το πρώτο χειροπιαστό από τα ξυλοτεχνήματα που έβαλα μια μέρα σκοπό, όταν σημείωνα, στο: Μινιατούρες σε φυσικό μέγεθος.:

"΄Ετσι, σκέφτομαι να ξεκινήσω κι εγώ την ταπεινή ξυλοτεχνική μου προσπάθεια, κατασκευάζοντας ξύλινους χώρους αληθινής ζωής σε μικροσκοπικές διαστάσεις. Κούκλες, πουλάκια, ζωάκια του κήπου, ελάτε να κατοικήσετε, για το χατήρι ενός χαδιού από το αβρό χέρι μιας πριγκίπισσας."

Κι αν θυμάμαι αυτό που σκέφτηκα στην αρχή και το μετράω τώρα που έφτασα στην άλλη άκρη είναι γιατί έχω μάθει πια πως είναι πολύ σπουδαίο στη ζωή να μπορείς να φτάνεις στο τέρμα των προσπαθειών. Όποιο κι αν είναι αυτό. Όποτε κι αν έρθει. Αρκεί να μη μένει η προσπάθεια στη μέση. Σωστά, πριγκίπισσα;

Άνοιξε σουσάμι!

Ετοιμαζόμαστε σύντομα για τα θυρανοίξια της κατοικίας των φτερωτών συγκατοίκων μας. Η ξύλινη φωλιά είναι έτοιμη. Μόνο η ανάρτηση στον τοίχο μένει. Κι αν δε μας έπιανε απόψε το βράδυ, θα είχε γίνει κι αυτό, αφού το σημάδι στον τοίχο για το δράπανο έχει κιόλας μπει με μαύρο μολύβι.

Λίγα ξερά χόρτα από αγρούς της Αττικής σχηματίζουν ένα φιλόξενο δάπεδο στο μάτι τουλάχιστον για την πρώτη εντύπωση. Μετά, ας τα ξαναδιακοσμήσουν όλα οι φιλοξενούμενοι, όπως τους βολεύουν. Η στέγη βιδώθηκε στέρεα και μπορεί πάντα να ξανανοίγει για έλεγχο και αποκατάσταση απροόπτων.

Και βέβαια, ως ένα άλλο αθώο δόλωμα, σπάρθηκαν στη φωλιά σπόροι από σουσάμι και κουκουνάρι για να συνεννοηθούμε εξαρχής με τους νέους (;) γείτονες. Τέτοια και άλλα μεζεδάκια θα σερβίρονται τακτικά με γνώμονα την ανταλλαγή φιλίας και βέβαια τη σωστή διατροφή:

Πρωτεΐνες, λίπος, υδατάνθρακες, φυτικές ίνες, ασβέστιο, φώσφορος, σίδηρος,μαγνήσιο, ψευδάργυρος, σελήνιο, βιταμίνες Β και E, αμινοξέα, συγκαταλέγονται στα ωφέλιμα θρεπτικά συστατικά του σησαμιού και μάλλον καλό θα κάνουμε. Στα πουλάκια μας.

Σε μια δυο μέρες λοιπόν, το σουσάμι θα ανοίξει τις πόρτες του και θα καλέσει τους τολμηρούς. Μένει να περιμένουμε τη συνέχεια...

Ογκομέτρηση, η.

Ξαναπιάνουμε μετά από καιρό, κοντά τώρα στο θερινό ηλιοστάσιο, το νήμα που διατρέχει τις στιγμές προσωπικής μικροδημιουργίας. Το νήμα που οδηγεί από την αιτία στο αποτέλεσμα, από την επιθυμία στην απόλαυση.

Καιρός, το καλοκαίρι, με τους ήλιους και τα μελτέμια του, την άμμο και τα νερά του, για να ξαναμετρηθούμε. Με τις δυνάμεις και με τις επιθυμίες μας. Και πιάνουμε τώρα, από το χάρτινο σύμπαν, το ειδικό όργανο μέτρησης όγκου, ένα κυλινδρικό σκεύος από κασσίτερο χωρητικότητας ενός λίτρου. Κατάλληλο για ασυμπίεστα ρευστά, με ασφαλή λαβή και ευσταθή βάση.

Λίτρο - λίτρο ξαναμετριέται το κρασί, το λάδι, το νερό, το γάλα, τα υλικά. Λίτρο - λίτρο ξανακερδίζεται και ο χώρος των επόμενων βημάτων, των νέων ταξιδιών.  

Το πιστεύω, πολλά ταξίδια.

"Η ζωή δεν είναι ένα ταξίδι. Είναι, το πιστεύω, πολλά ταξίδια μαζί. Οι προορισμοί που μας προσφέρει η ύπαρξη είναι πάμπολλοι. Άλλοτε είναι γεωγραφικοί, ένα νησί, μια χώρα, μια πόλη, μια βουνοκορφή. Άλλοτε είναι εγκυκλοπαιδικοί, να προχωρά μακρύτερα κανείς, για να καταλάβει αυτόν τον κόσμο, που είναι γεμάτος ακόμη άλυτα μυστήρια. Άλλοτε είναι μυητικοί. Ξεκινάμε να κατακτήσουμε τη φύση, για να γίνουμε ικανότεροι στο να διαμορφώνουμε και να πλουτίζουμε τη δική μας ανθρώπινη φύση.

(...) Κι εγώ για να προχωρήσω... περπάτησα πολύ, κι αυτό δεν είναι ταυτολογία! Περπάτησα κυριολεκτικά, έφτασα σε κορυφές γνωστές ή λιγότερο γνωστές, σε μέρη που δεν έβρισκες πολλούς ανθρώπους, γιατί δεν είναι μέρη για να ζουν άνθρωποι, σε πόλους γεωγραφικούς ή μυθικούς, σε σημεία που ήταν απλώς χαραγμένα σε έναν άτλαντα του κόσμου, ή ακόμα και σε προορισμούς τρελούς, που είχα φανταστεί και σχεδιάσει με λίγες γραμμές και λίγες λέξεις στα φοιτητικά μου τετράδια.

(...) Υπάρχει ο αντικειμενικός κόσμος, τα γεγονότα, η καθαρή λογική των πραγμάτων, αυτά όλα που δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα εναντίον τους, καθώς και όλα όσα προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι. Όπως λέμε ότι προκαλεί κάτι το πέταγμα μιας πεταλούδας στην άλλη άκρη του κόσμου. Και ύστερα υπάρχουν οι υποκειμενικοί κόσμοι, οι εσωτερικοί, αυτοί που μας ξεπερνούν, και που η φύση τους είναι να μας δείχνουν τον δρόμο για να ξεπερνάμε τον εαυτό μας.

(...) Ο καθένας μας έχει τον δικό του πόλο, το δικό του Έβερεστ, τα δικά του όνειρα. Όλοι έχουμε τη ζωή, τις αληθινά μαγικές δυνάμεις, την ακατανίκητη έλξη της!"

Christine Janin, γιατρός και αλπινίστρια, η πρώτη Γαλλίδα που ανέβηκε στο Έβερεστ. Η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που έφτασε με σκι στο Νότιο Πόλο.

Οι Μοντέρνοι Καιροί υποκλίνονται στο μεγαλείο της φαντασίας των φοιτητικών τετραδίων και της πραγματικότητας του βαδιστή που κατακτά τους προορισμούς των ταξιδιών του. Οι υποκειμενικοί μας κόσμοι μας περιμένουν. Μπορούμε να ξεκινήσουμε...

Ο περίπατος των ρευματισμών.

" Βαστώντας τα λουλούδια, χτύπησε το κουδούνι. Η καρδιά του χτύπαγε πολύ γρήγορα και πολύ δυνατά. Ψηλά, στο τρίτο πάτωμα, φωτισμένα παράθυρα. Ακουγότανε ακορντεόν να παίζει.

Η πόρτα άνοιξε. Μπήκε. Μια ξύλινη στριφτή σκάλα. Ανέβηκε γρήγορα, οι ρευματισμοί του είχανε πάει περίπατο. Στο κεφαλόσκαλο, δυό αγόρια, ένα κορίτσι. Γύρω στα δεκατέσσερα, δεκαπέντε χρόνια. Στάθηκε στο προτελευταίο σκαλοπάτι.

-Ο "Ξανθός Ιππότης", είπε.
Το είπε έτσι όπως θάλεγε τ' όνομά του για να συστηθεί.

-Δε θάρθει; ρώτησε το ένα αγόρι, το ψηλότερο.
-Τι; Δε θάρθει; ρώτησε τ'άλλο.
-Είναι άρρωστος; ρώτησε ξανά το πρώτο.
-Τι κρίμα! είπε το κορίτσι. Ήθελα πολύ να τον γνωρίσω.
Αυτός, κοίταζε και τα τρία παιδιά, αμίλητος. Δεν μπορούσε να πει λέξη.

Άξαφνα, με μιαν απότομη κίνηση, έβαλε τα λουλούδια, τα κόκκινα τριαντάφυλλα, στα χέρια του κοριτσιού, έκανε στροφή, κατέβηκε τη σκάλα γρήγορα γρήγορα, βγήκε έξω, από ψηλά, στο τρίτο πάτωμα, ακουγότανε το ακορντεόν να παίζει ένα χαρούμενο σκοπό, τράβηξε μες στη σκοτεινή νύχτα, τα χέρια του ήτανε άδεια τώρα, το στήθος του άδειο τώρα."
"Ξανθός Ιππότης, Αντ. Σαμαράκης, 1954."

Με ένα υφασμάτινο μαντήλι, οι Μοντέρνοι Καιροί στεγνώνουν καθώς πρέπει τις άκρες των ματιών, παρατηρώντας τα μικρά αδιέξοδα της ζωής και υπενθυμίζουν: οι άνθρωποι δίνουν νόημα στα ονόματα και όχι το αντίθετο. Ονομάστε αυτό που αγαπάτε, όπως αγαπάτε. Όπως και να το ονομάσετε. Και αντίο ρευματισμοί...