Ογκομέτρηση, η.

Ξαναπιάνουμε μετά από καιρό, κοντά τώρα στο θερινό ηλιοστάσιο, το νήμα που διατρέχει τις στιγμές προσωπικής μικροδημιουργίας. Το νήμα που οδηγεί από την αιτία στο αποτέλεσμα, από την επιθυμία στην απόλαυση.

Καιρός, το καλοκαίρι, με τους ήλιους και τα μελτέμια του, την άμμο και τα νερά του, για να ξαναμετρηθούμε. Με τις δυνάμεις και με τις επιθυμίες μας. Και πιάνουμε τώρα, από το χάρτινο σύμπαν, το ειδικό όργανο μέτρησης όγκου, ένα κυλινδρικό σκεύος από κασσίτερο χωρητικότητας ενός λίτρου. Κατάλληλο για ασυμπίεστα ρευστά, με ασφαλή λαβή και ευσταθή βάση.

Λίτρο - λίτρο ξαναμετριέται το κρασί, το λάδι, το νερό, το γάλα, τα υλικά. Λίτρο - λίτρο ξανακερδίζεται και ο χώρος των επόμενων βημάτων, των νέων ταξιδιών.  

Το πιστεύω, πολλά ταξίδια.

"Η ζωή δεν είναι ένα ταξίδι. Είναι, το πιστεύω, πολλά ταξίδια μαζί. Οι προορισμοί που μας προσφέρει η ύπαρξη είναι πάμπολλοι. Άλλοτε είναι γεωγραφικοί, ένα νησί, μια χώρα, μια πόλη, μια βουνοκορφή. Άλλοτε είναι εγκυκλοπαιδικοί, να προχωρά μακρύτερα κανείς, για να καταλάβει αυτόν τον κόσμο, που είναι γεμάτος ακόμη άλυτα μυστήρια. Άλλοτε είναι μυητικοί. Ξεκινάμε να κατακτήσουμε τη φύση, για να γίνουμε ικανότεροι στο να διαμορφώνουμε και να πλουτίζουμε τη δική μας ανθρώπινη φύση.

(...) Κι εγώ για να προχωρήσω... περπάτησα πολύ, κι αυτό δεν είναι ταυτολογία! Περπάτησα κυριολεκτικά, έφτασα σε κορυφές γνωστές ή λιγότερο γνωστές, σε μέρη που δεν έβρισκες πολλούς ανθρώπους, γιατί δεν είναι μέρη για να ζουν άνθρωποι, σε πόλους γεωγραφικούς ή μυθικούς, σε σημεία που ήταν απλώς χαραγμένα σε έναν άτλαντα του κόσμου, ή ακόμα και σε προορισμούς τρελούς, που είχα φανταστεί και σχεδιάσει με λίγες γραμμές και λίγες λέξεις στα φοιτητικά μου τετράδια.

(...) Υπάρχει ο αντικειμενικός κόσμος, τα γεγονότα, η καθαρή λογική των πραγμάτων, αυτά όλα που δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα εναντίον τους, καθώς και όλα όσα προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι. Όπως λέμε ότι προκαλεί κάτι το πέταγμα μιας πεταλούδας στην άλλη άκρη του κόσμου. Και ύστερα υπάρχουν οι υποκειμενικοί κόσμοι, οι εσωτερικοί, αυτοί που μας ξεπερνούν, και που η φύση τους είναι να μας δείχνουν τον δρόμο για να ξεπερνάμε τον εαυτό μας.

(...) Ο καθένας μας έχει τον δικό του πόλο, το δικό του Έβερεστ, τα δικά του όνειρα. Όλοι έχουμε τη ζωή, τις αληθινά μαγικές δυνάμεις, την ακατανίκητη έλξη της!"

Christine Janin, γιατρός και αλπινίστρια, η πρώτη Γαλλίδα που ανέβηκε στο Έβερεστ. Η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που έφτασε με σκι στο Νότιο Πόλο.

Οι Μοντέρνοι Καιροί υποκλίνονται στο μεγαλείο της φαντασίας των φοιτητικών τετραδίων και της πραγματικότητας του βαδιστή που κατακτά τους προορισμούς των ταξιδιών του. Οι υποκειμενικοί μας κόσμοι μας περιμένουν. Μπορούμε να ξεκινήσουμε...

Ο περίπατος των ρευματισμών.

" Βαστώντας τα λουλούδια, χτύπησε το κουδούνι. Η καρδιά του χτύπαγε πολύ γρήγορα και πολύ δυνατά. Ψηλά, στο τρίτο πάτωμα, φωτισμένα παράθυρα. Ακουγότανε ακορντεόν να παίζει.

Η πόρτα άνοιξε. Μπήκε. Μια ξύλινη στριφτή σκάλα. Ανέβηκε γρήγορα, οι ρευματισμοί του είχανε πάει περίπατο. Στο κεφαλόσκαλο, δυό αγόρια, ένα κορίτσι. Γύρω στα δεκατέσσερα, δεκαπέντε χρόνια. Στάθηκε στο προτελευταίο σκαλοπάτι.

-Ο "Ξανθός Ιππότης", είπε.
Το είπε έτσι όπως θάλεγε τ' όνομά του για να συστηθεί.

-Δε θάρθει; ρώτησε το ένα αγόρι, το ψηλότερο.
-Τι; Δε θάρθει; ρώτησε τ'άλλο.
-Είναι άρρωστος; ρώτησε ξανά το πρώτο.
-Τι κρίμα! είπε το κορίτσι. Ήθελα πολύ να τον γνωρίσω.
Αυτός, κοίταζε και τα τρία παιδιά, αμίλητος. Δεν μπορούσε να πει λέξη.

Άξαφνα, με μιαν απότομη κίνηση, έβαλε τα λουλούδια, τα κόκκινα τριαντάφυλλα, στα χέρια του κοριτσιού, έκανε στροφή, κατέβηκε τη σκάλα γρήγορα γρήγορα, βγήκε έξω, από ψηλά, στο τρίτο πάτωμα, ακουγότανε το ακορντεόν να παίζει ένα χαρούμενο σκοπό, τράβηξε μες στη σκοτεινή νύχτα, τα χέρια του ήτανε άδεια τώρα, το στήθος του άδειο τώρα."
"Ξανθός Ιππότης, Αντ. Σαμαράκης, 1954."

Με ένα υφασμάτινο μαντήλι, οι Μοντέρνοι Καιροί στεγνώνουν καθώς πρέπει τις άκρες των ματιών, παρατηρώντας τα μικρά αδιέξοδα της ζωής και υπενθυμίζουν: οι άνθρωποι δίνουν νόημα στα ονόματα και όχι το αντίθετο. Ονομάστε αυτό που αγαπάτε, όπως αγαπάτε. Όπως και να το ονομάσετε. Και αντίο ρευματισμοί...

Το φως.

"Δεν έχω καμιά νοσταλγία για το οποιοδήποτε παρελθόν. Με ενδιαφέρει και με προβληματίζει, πάνω απ'όλα το παρόν, η σύγχρονη πραγματικότητα. Και πιστεύω πως ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σε θέση να βλέπει καθαρά γύρω του, αλλά και μέσα του, όσο δεν το είχε κάνει αυτό καμιά πιο παλιά εποχή. Μόνο πως επειδή υπάρχει κάποιο πολύ δυνατό φως, στην εποχή τη δική μας, υπάρχει και μια έντονη μαύρη σκιά. Και που αυτή η σκιά απλώνεται, για την ώρα, σε μια μεγάλη έκταση, αφού αυτό το σύγχρονο δυνατό φως στέκει ακόμα χαμηλά, έχοντας μόλις ανατείλει και μόλις αρχίσει την τροχιά του για να φτάσει να σταθεί κάποτε κατακόρυφα πάνω από το κεφάλι μας κι οπότε θα είναι, ξαφνικά, όλα ξεκάθαρα   και πολύ φωτεινά και η σκιά μονάχα μια μικρή κουκίδα κάτω στα πόδια μας. 

Μπορεί να κάνω κάποιο λάθος και να μην είναι έτσι τα πράγματα. Όμως όχι. Και θα'θελα να πω ακόμα (-γιατί πιστεύω...) πως ο καινούριος ήλιος, αυτό το δυνατό φως, που έχει ανατείλει στα χρόνια μας είναι τόσο φωτεινός, γιατί είναι πλουτισμένος και με όλες τις εμπειρίες από τα πιο αρχαία φώτα, όσα έχουνε υπάρξει εδώ και χιλιάδες χρόνια, απάνω στο σώμα της γης. Οπότε, έξω από τη δική μας, τωρινή, δύναμη, μπορούμε να ωφεληθούμε και από τα περασμένα. αρκεί να έχουμε καθαρή την όρασή μας, ώστε να παίρνουμε και να πιάνουμε, από τα περασμένα, ό,τι έχει κάποιο νόημα, ό,τι είναι η αληθινή ουσία. Ό,τι, δηλαδή, βγήκε και στα πιο αρχαία χρόνια, από αληθινές ανάγκες της ζωής και από αληθινές αγάπες και από αληθινούς ενθουσιασμούς και από αληθινές σοφίες     και από αληθινά όνειρα και έργα..."

Άρης Κωσταντινίδης, "Τα Παλιά Αθηναϊκά Σπίτια", 1950 και 1983.

Το ανοιξιάτικο φως και οι σκιές της εποχής θυμίζουν στους Μοντέρνους Καιρούς τις αξίες από τα περασμένα, τις αληθινές ανάγκες, τα όνειρα και τα έργα τους. Χωρίς νοσταλγία, αλλά με προσμονή.

Μαγραθέα.

" (Απόσπασμα από το Γυρίστε τον Γαλαξία με Ωτοστόπ, σελίδα 634784, μέρος 5α. Λήμμα: Μαγραθέα)
Πολύ παλιά, στα βάθη του παρελθόντος,   στις μεγάλες και δοξασμένες μέρες της προηγούμενης Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας,     η ζωή ήταν άγρια, πλούσια και ως επί το πλείστον αφορολόγητη.
Πανίσχυρα αστρόπλοια ταξίδευαν σε εξωτικά άστρα αναζητώντας περιπέτειες και πλούτη στα πιο απομακρυσμένα μέρη του Γαλαξία. Εκείνες τις μέρες το ηθικό ήταν υψηλό, οι κίνδυνοι μεγάλοι, οι άντρες ήταν αληθινοί άντρες, οι γυναίκες ήταν αληθινές γυναίκες και τα μικρά μαλλιαρά πλάσματα από τον Άλφα του Κενταύρου ήταν αληθινά μικρά μαλλιαρά πλάσματα από τον Άλφα του Κενταύρου. Και όλοι αντιμετώπιζαν με θάρρος άγνωστους κινδύνους, έκαναν σπουδαία κατορθώματα και έφτιαχναν προτάσεις που κανείς ως τότε δεν είχε τολμήσει να συντάξει -και έτσι σφυρηλατήθηκε η Αυτοκρατορία.
Πολλοί φυσικά απέκτησαν αμέτρητα πλούτη, αλλά αυτό ήταν πολύ φυσικό και δεν θα έπρεπε να ντρέπονται γι' αυτό, γιατί κανείς δεν ήταν αληθινά φτωχός -τουλάχιστον κανείς που να αξίζει να αναφερθεί. Και για όλους τους πιο πλούσιους και πιο επιτυχημένους εμπόρους η ζωή έγινε αναπόφευκτα ανιαρή και εξεζητημένη και άρχισαν να πιστεύουν πως γι' αυτό έφταιγαν οι κόσμοι που είχαν διαλέξει για κατοικία τους -κανείς δεν ήταν απόλυτα ικανοποιητικός· είτε το κλίμα δεν ήταν ακριβώς το σωστό προς το τέλος του απογεύματος, είτε η μέρα ήταν μισή ώρα μεγαλύτερη, είτε η θάλασσα δεν είχε το σωστό ροζ χρώμα.
Κι έτσι δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την ανάπτυξη μιας νέας καταπληκτικής βιομηχανίας: κατασκευή πολυτελών πλανητών επί παραγγελία. Η έδρα αυτής της επιχείρησης ήταν ο πλανήτης Μαγραθέα, όπου υπερδιαστημικοί μηχανικοί αναρροφούσαν ύλη από λευκές τρύπες του Διαστήματος και τη διαμόρφωναν σε ονειρικούς πλανήτες -χρυσούς πλανήτες, πλανήτες από πλατίνα, μαλακούς λαστιχένιους πλανήτες με πολλούς σεισμούς- φτιαγμένους όλους με επιμέλεια σύμφωνα με τις ακριβείς προδιαγραφές που ζητούσαν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του Γαλαξία.
Αλλά ήταν τόσο επιτυχημένη αυτή η επιχείρηση, που η Μαγραθέα έγινε ένας από τους πλουσιότερους πλανήτες όλων των εποχών ενώ ο υπόλοιπος Γαλαξίας βυθίστηκε στη φτώχεια. Κι έτσι το σύστημα κατέρρευσε, η Αυτοκρατορία έπεσε και μια μεγάλη μελαγχολική σιωπή κατακάθησε σ'ένα τρισεκατομμύριο πεινασμένους κόσμους, μια σιωπή που διαταρασσόταν μόνο από το γρατζούνισμα της πένας των λογίων καθώς μοχθούσαν μέσα στη νύχτα πάνω σε αυτάρεσκες μελέτες για την αξία μιας προγραμματισμένης πολιτικής οικονομίας.
Η Μαγραθέα εξαφανίστηκε και η θύμησή της γρήγορα πέρασε στο σκοτάδι του μύθου.
Στις μέρες μας φυσικά κανείς δεν πιστεύει ούτε μια λέξη από όλα αυτά."
Douglas Adams, 1979.

Οι Μοντέρνοι Καιροί επισημαίνουν: κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και πράγματα είναι (επιστημονικώς) φανταστική. 

Flew over.

(imdb:) "Rumors float around the ward of McMurphy's fate. Some believe he'd escaped, others seem to know he was lobotomized. Late one night, McMurphy is quietly returned to his bed by orderlies. The Chief sneaks over to Mac's bed and finds him unresponsive; he also sees two scars on Mac's forehead, indicating that he'd been lobotomized. Unwilling to leave McMurphy behind, the Chief suffocates his vegetable-like friend with a pillow. He lifts the heavy marble hydrotherapy fountain that Mac was unable to before and, hurling it through a barred window, escapes to Canada."

(petbirds:) "Ο κούκος είναι παρασιτικό πουλί. Κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου γεννάει περίπου 25 αυγά. Όμως, το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ δεν φτιάχνει δική του φωλιά καταφέρνει και πολλαπλασιάζεται με επιτυχία! Μυστήριο της φύσης αποτελεί το γεγονός ότι καταφέρνει και γεννά μιμητικά αυγά, δηλαδή αυγά που μοιάζουν με τα αυγά των άλλων πουλιών και τοποθετεί ένα αυγό κάθε φορά σε μια διαφορετική φωλιά και εκείνα με την σειρά τους όχι μόνο κλωσούν το αυγό του κούκου, αλλά το υιοθετούν και το φροντίζουν σαν δικό τους ακόμα και όταν ο νεοσσός τούς ξεπεράσει κατά πολύ στο μέγεθος."

Πλησιάζει η στιγμή που θα αναρτήσουμε σταθερά στον εξωτερικό μας τοίχο την ξύλινη φωλιά που κατασκευάσαμε μόλις πέρυσι. Στόχος μας, η πρώτη οικογένεια φτερωτών εποικιστών που θα προσγειωθεί στην είσοδο της, για να την κατοικήσει. Κι αν παρεισφρύσει κάποιος επιπλέον λαθρόβιος, δεν θα τον παραμερίσουμε, ούτε θα του αλλάξουμε μυαλά. Ας τον αφήσουμε να φάει κι αυτός από τα τρίμματά μας κι από τις φλούδες των καρπών μας. Όταν έρθει η ώρα του, τότε κι αυτός με τη σειρά του θα πετάξει για το δικό του δρόμο. Η πόρτα θα είναι πάντα ανοιχτή, δεν θα υπάρχει πόρτα.

Ώρα για δουλειά.

Ευκαιρίες για εργασία στην τουριστική βιομηχανία πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Αρκεί λίγο νεωτεριστικό πνεύμα και στοιχειώδης δεξιοτεχνία στις κατασκευές.

Και ξεκινώντας από κάτι τόσο απλό μα και χρήσιμο, προσφέρεται πάντα η δυνατότητα της ατέρμονης εξέλιξης. Που (εξειδικεύοντας στον πρόσφορο χώρο του golfing) περνάει από τα παντοφλάκια για τις μπάλες, συνεχίζει με τα πλεχτά σημαιάκια για τις 18 τρύπες, ανοίγεται με τις κεντητές κουρτινούλες για τα αμαξάκια των μετακινήσεων και φτάνει έως και τα χειροποίητα δίκοχα αντηλιακής προστασίας για τους αθλητές.

Οι Μοντέρνοι Καιροί συνοψίζουν: αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη, πιστέψτε σ΄ένα όνειρο κι η ζωή θα μοιάζει σαν ψέμα (πρωταπριλιάτικο).