Το φως.

"Δεν έχω καμιά νοσταλγία για το οποιοδήποτε παρελθόν. Με ενδιαφέρει και με προβληματίζει, πάνω απ'όλα το παρόν, η σύγχρονη πραγματικότητα. Και πιστεύω πως ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σε θέση να βλέπει καθαρά γύρω του, αλλά και μέσα του, όσο δεν το είχε κάνει αυτό καμιά πιο παλιά εποχή. Μόνο πως επειδή υπάρχει κάποιο πολύ δυνατό φως, στην εποχή τη δική μας, υπάρχει και μια έντονη μαύρη σκιά. Και που αυτή η σκιά απλώνεται, για την ώρα, σε μια μεγάλη έκταση, αφού αυτό το σύγχρονο δυνατό φως στέκει ακόμα χαμηλά, έχοντας μόλις ανατείλει και μόλις αρχίσει την τροχιά του για να φτάσει να σταθεί κάποτε κατακόρυφα πάνω από το κεφάλι μας κι οπότε θα είναι, ξαφνικά, όλα ξεκάθαρα   και πολύ φωτεινά και η σκιά μονάχα μια μικρή κουκίδα κάτω στα πόδια μας. 

Μπορεί να κάνω κάποιο λάθος και να μην είναι έτσι τα πράγματα. Όμως όχι. Και θα'θελα να πω ακόμα (-γιατί πιστεύω...) πως ο καινούριος ήλιος, αυτό το δυνατό φως, που έχει ανατείλει στα χρόνια μας είναι τόσο φωτεινός, γιατί είναι πλουτισμένος και με όλες τις εμπειρίες από τα πιο αρχαία φώτα, όσα έχουνε υπάρξει εδώ και χιλιάδες χρόνια, απάνω στο σώμα της γης. Οπότε, έξω από τη δική μας, τωρινή, δύναμη, μπορούμε να ωφεληθούμε και από τα περασμένα. αρκεί να έχουμε καθαρή την όρασή μας, ώστε να παίρνουμε και να πιάνουμε, από τα περασμένα, ό,τι έχει κάποιο νόημα, ό,τι είναι η αληθινή ουσία. Ό,τι, δηλαδή, βγήκε και στα πιο αρχαία χρόνια, από αληθινές ανάγκες της ζωής και από αληθινές αγάπες και από αληθινούς ενθουσιασμούς και από αληθινές σοφίες     και από αληθινά όνειρα και έργα..."

Άρης Κωσταντινίδης, "Τα Παλιά Αθηναϊκά Σπίτια", 1950 και 1983.

Το ανοιξιάτικο φως και οι σκιές της εποχής θυμίζουν στους Μοντέρνους Καιρούς τις αξίες από τα περασμένα, τις αληθινές ανάγκες, τα όνειρα και τα έργα τους. Χωρίς νοσταλγία, αλλά με προσμονή.

Μαγραθέα.

" (Απόσπασμα από το Γυρίστε τον Γαλαξία με Ωτοστόπ, σελίδα 634784, μέρος 5α. Λήμμα: Μαγραθέα)
Πολύ παλιά, στα βάθη του παρελθόντος,   στις μεγάλες και δοξασμένες μέρες της προηγούμενης Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας,     η ζωή ήταν άγρια, πλούσια και ως επί το πλείστον αφορολόγητη.
Πανίσχυρα αστρόπλοια ταξίδευαν σε εξωτικά άστρα αναζητώντας περιπέτειες και πλούτη στα πιο απομακρυσμένα μέρη του Γαλαξία. Εκείνες τις μέρες το ηθικό ήταν υψηλό, οι κίνδυνοι μεγάλοι, οι άντρες ήταν αληθινοί άντρες, οι γυναίκες ήταν αληθινές γυναίκες και τα μικρά μαλλιαρά πλάσματα από τον Άλφα του Κενταύρου ήταν αληθινά μικρά μαλλιαρά πλάσματα από τον Άλφα του Κενταύρου. Και όλοι αντιμετώπιζαν με θάρρος άγνωστους κινδύνους, έκαναν σπουδαία κατορθώματα και έφτιαχναν προτάσεις που κανείς ως τότε δεν είχε τολμήσει να συντάξει -και έτσι σφυρηλατήθηκε η Αυτοκρατορία.
Πολλοί φυσικά απέκτησαν αμέτρητα πλούτη, αλλά αυτό ήταν πολύ φυσικό και δεν θα έπρεπε να ντρέπονται γι' αυτό, γιατί κανείς δεν ήταν αληθινά φτωχός -τουλάχιστον κανείς που να αξίζει να αναφερθεί. Και για όλους τους πιο πλούσιους και πιο επιτυχημένους εμπόρους η ζωή έγινε αναπόφευκτα ανιαρή και εξεζητημένη και άρχισαν να πιστεύουν πως γι' αυτό έφταιγαν οι κόσμοι που είχαν διαλέξει για κατοικία τους -κανείς δεν ήταν απόλυτα ικανοποιητικός· είτε το κλίμα δεν ήταν ακριβώς το σωστό προς το τέλος του απογεύματος, είτε η μέρα ήταν μισή ώρα μεγαλύτερη, είτε η θάλασσα δεν είχε το σωστό ροζ χρώμα.
Κι έτσι δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την ανάπτυξη μιας νέας καταπληκτικής βιομηχανίας: κατασκευή πολυτελών πλανητών επί παραγγελία. Η έδρα αυτής της επιχείρησης ήταν ο πλανήτης Μαγραθέα, όπου υπερδιαστημικοί μηχανικοί αναρροφούσαν ύλη από λευκές τρύπες του Διαστήματος και τη διαμόρφωναν σε ονειρικούς πλανήτες -χρυσούς πλανήτες, πλανήτες από πλατίνα, μαλακούς λαστιχένιους πλανήτες με πολλούς σεισμούς- φτιαγμένους όλους με επιμέλεια σύμφωνα με τις ακριβείς προδιαγραφές που ζητούσαν οι πλουσιότεροι άνθρωποι του Γαλαξία.
Αλλά ήταν τόσο επιτυχημένη αυτή η επιχείρηση, που η Μαγραθέα έγινε ένας από τους πλουσιότερους πλανήτες όλων των εποχών ενώ ο υπόλοιπος Γαλαξίας βυθίστηκε στη φτώχεια. Κι έτσι το σύστημα κατέρρευσε, η Αυτοκρατορία έπεσε και μια μεγάλη μελαγχολική σιωπή κατακάθησε σ'ένα τρισεκατομμύριο πεινασμένους κόσμους, μια σιωπή που διαταρασσόταν μόνο από το γρατζούνισμα της πένας των λογίων καθώς μοχθούσαν μέσα στη νύχτα πάνω σε αυτάρεσκες μελέτες για την αξία μιας προγραμματισμένης πολιτικής οικονομίας.
Η Μαγραθέα εξαφανίστηκε και η θύμησή της γρήγορα πέρασε στο σκοτάδι του μύθου.
Στις μέρες μας φυσικά κανείς δεν πιστεύει ούτε μια λέξη από όλα αυτά."
Douglas Adams, 1979.

Οι Μοντέρνοι Καιροί επισημαίνουν: κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και πράγματα είναι (επιστημονικώς) φανταστική. 

Flew over.

(imdb:) "Rumors float around the ward of McMurphy's fate. Some believe he'd escaped, others seem to know he was lobotomized. Late one night, McMurphy is quietly returned to his bed by orderlies. The Chief sneaks over to Mac's bed and finds him unresponsive; he also sees two scars on Mac's forehead, indicating that he'd been lobotomized. Unwilling to leave McMurphy behind, the Chief suffocates his vegetable-like friend with a pillow. He lifts the heavy marble hydrotherapy fountain that Mac was unable to before and, hurling it through a barred window, escapes to Canada."

(petbirds:) "Ο κούκος είναι παρασιτικό πουλί. Κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου γεννάει περίπου 25 αυγά. Όμως, το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ δεν φτιάχνει δική του φωλιά καταφέρνει και πολλαπλασιάζεται με επιτυχία! Μυστήριο της φύσης αποτελεί το γεγονός ότι καταφέρνει και γεννά μιμητικά αυγά, δηλαδή αυγά που μοιάζουν με τα αυγά των άλλων πουλιών και τοποθετεί ένα αυγό κάθε φορά σε μια διαφορετική φωλιά και εκείνα με την σειρά τους όχι μόνο κλωσούν το αυγό του κούκου, αλλά το υιοθετούν και το φροντίζουν σαν δικό τους ακόμα και όταν ο νεοσσός τούς ξεπεράσει κατά πολύ στο μέγεθος."

Πλησιάζει η στιγμή που θα αναρτήσουμε σταθερά στον εξωτερικό μας τοίχο την ξύλινη φωλιά που κατασκευάσαμε μόλις πέρυσι. Στόχος μας, η πρώτη οικογένεια φτερωτών εποικιστών που θα προσγειωθεί στην είσοδο της, για να την κατοικήσει. Κι αν παρεισφρύσει κάποιος επιπλέον λαθρόβιος, δεν θα τον παραμερίσουμε, ούτε θα του αλλάξουμε μυαλά. Ας τον αφήσουμε να φάει κι αυτός από τα τρίμματά μας κι από τις φλούδες των καρπών μας. Όταν έρθει η ώρα του, τότε κι αυτός με τη σειρά του θα πετάξει για το δικό του δρόμο. Η πόρτα θα είναι πάντα ανοιχτή, δεν θα υπάρχει πόρτα.

Ώρα για δουλειά.

Ευκαιρίες για εργασία στην τουριστική βιομηχανία πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Αρκεί λίγο νεωτεριστικό πνεύμα και στοιχειώδης δεξιοτεχνία στις κατασκευές.

Και ξεκινώντας από κάτι τόσο απλό μα και χρήσιμο, προσφέρεται πάντα η δυνατότητα της ατέρμονης εξέλιξης. Που (εξειδικεύοντας στον πρόσφορο χώρο του golfing) περνάει από τα παντοφλάκια για τις μπάλες, συνεχίζει με τα πλεχτά σημαιάκια για τις 18 τρύπες, ανοίγεται με τις κεντητές κουρτινούλες για τα αμαξάκια των μετακινήσεων και φτάνει έως και τα χειροποίητα δίκοχα αντηλιακής προστασίας για τους αθλητές.

Οι Μοντέρνοι Καιροί συνοψίζουν: αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη, πιστέψτε σ΄ένα όνειρο κι η ζωή θα μοιάζει σαν ψέμα (πρωταπριλιάτικο).

Esqueixada de bacallà.

Κατηγορία: Σαλάτες και κρύο πιάτο.
Περίοδος: Άνοιξη - Καλοκαίρι.
Επίπεδο δυσκολίας: Εύκολο.

Για τον καταλανικό αυτό μεζέ, θα χρειαστείτε δύο φιλέτα λευκού παστού μπακαλιάρου, κόκκινη και πράσινη πιπεριά, κρεμμύδι, πράσινες και μαύρες ελιές, ελαιόλαδο, δύο σκελίδες σκόρδο και μαϊντανό, δύο ώριμες ντομάτες, δύο βραστά αυγά και φιλέτα αντσούγιας.

O μπακαλιάρος αφαλατώνεται σε νερό πολλές ώρες και τεμαχίζεται σε μικρά κομμάτια. Ενώνεται σε δίσκο σερβιρίσματος με όλα τα υλικά, ψιλοκομμένα επίσης. Τα αυγά και οι αντσούγιες προστίθενται τελευταία για τη διακόσμηση του πιάτου. Το σύνολο σκεπάζεται με μεμβράνη και μπαίνει στο ψυγείο για να ωριμάσει και να μαριναριστεί έως ότου σερβιριστεί στο τραπέζι δροσερό.

Η συνταγή από το καταλανικό site Receptes, ειδικά για την όρεξη της σημερινής ημέρας. H αλιπάστωση του μπακαλιάρου συντηρεί και νοστιμίζει το ψάρι, προσφέροντας μια έτοιμη ψημένη τροφή στο πιάτο του ανοιξιάτικου μεζεκλή ουζοπότη.

Καλή όρεξη, λοιπόν. Κι όταν μια μέρα πιάσετε τη μεγάλη ψαριά, κρατήστε λίγο από το αλάτι της θάλασσας για να την καλοδιατηρήσετε εύγευστη. Και μαζί της, να διατηρείστε κι εσείς πάντοτε έτοιμοι, για το ενδεχόμενο μιας αιφνίδιας πηρουνομαχίας.

Το στήσιμο του αλφάβητου.

"Η αρχιτεκτονική άρχισε όπως κάθε γραφή. Στην αρχή στάθηκε αλφάβητο. Έστηναν μια πέτρα ορθή κι αυτό ήταν ένα γράμμα, και κάθε γράμμα ήταν ένα ιερογλυφικό και στο κάθε  ιερογλυφικό στηριζόταν μια ομάδα ιδεών, όπως το κιονόκρανο πάνω στην κολόνα. Έτσι έκαναν όλες οι φυλές παντού, την ίδια στιγμή, στην επιφάνεια ολόκληρης της οικουμένης. Βρίσκουμε την "όρθια πέτρα" των Κελτών στη Σιβηρική Ασία και στις πάμπες της Αμερικής.

Αργότερα έφτειαξαν λέξεις. Έβαλαν τη μια πέτρα πάνω στην άλλη, συζεύξανε αυτές τις γρανίτινες συλλαβές, επιχείρησαν κάποιους συνδυασμούς λέξεων. Το κελτικό ντολμέν και το κρόμλεχ, ο ετρουσκικός τύμβος, το εβραϊκό γαλγάλ, είναι λέξεις. Μερικές, προπαντός ο τύμβος, είναι κύρια ονόματα. Κάποτε μάλιστα, όταν είχαν πολλές πέτρες και πλατειά επίπεδη έκταση, έγραφαν μια φράση. Ο απέραντος πετροσωρός του Καρνάκ είναι κιόλας μια ολόκληρη φράση.

Τέλος έφτειαξαν βιβλία. Οι παραδόσεις είχαν γεννήσει σύμβολα και κρύβονταν κάτω απ' αυτά, όπως ο κορμός του δέντρου κάτω απ' το φύλλωμά του· όλα αυτά τα σύμβολα, στα οποία πίστευε η ανθρωπότητα, διαρκώς αύξαιναν, πολλαπλασιάζονταν, διασταυρώνονταν, περιπλέκονταν όλο και περισσότερο· τα πρώτα μνημεία δεν έφταναν πια για να τα συμπεριλάβουν·... Τότε η αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε μαζί με την ανθρώπινη σκέψη, έγινε γιγάντια..."
"Η Παναγία των Παρισίων", Β. Ουγκώ 1832.

Το δέος μπροστά στο γραπτό σημάδι, την ορθή πέτρα, στο καρέ από την Οδύσσεια του Διαστήματος. Οι Μοντέρνοι Καιροί συνεχίζουν την οδύσσεια, στήνοντας ορατά σημάδια συμβόλων, λέξεων και φράσεων στο πέρασμά τους.
Tο ίδιο συμβαίνει ευτυχώς παντού στις πλατιές εκτάσεις της διαδικτυακής γης.

Sloe gin.

Κατεβάζουμε σήμερα ταχύτητα, αλλάζουμε διαδρομή και παρατηρούμε, από το ανοικτό παράθυρο του βρετανικού sedan μας, τους θάμνους που καρπίζουν στους φράχτες των κατοικιών του Ηνωμ. Βασιλείου. Υποθετικά, επίσης, η εποχή είναι φθινόπωρο, με μέτριες θερμοκρασίες και υψηλή υγρασία, συνθήκες ιδανικές για τα ώριμα αγριοκορόμηλα αυτών των θάμνων. Τα sloes μοιάζουν με σκληρά, μικροσκοπικά, ζωηρόχρωμα μπλε δαμάσκηνα. Αποφεύγουν τον αδαή με την πικρή ωμή τους γεύση και τα εμπόδια των αγκαθωτών κλαδιών γύρω τους.

Όμως τα αγριοκορόμηλα χαρίζουν μια εξαιρετική, ζεστή, φρουτώδη γεύση και βαθύ έντονο χρώμα στο τζιν ή τη βότκα.

Εκδοχή συνταγής: 2-1-3 (κιλά καρπού - κιλά ζάχαρης - μπουκάλια τζιν ή βότκας). Ένα αγκάθι από το θάμνο χρησιμεύει αρχικά για να τρυπήσετε επί αρκετές ώρες κάθε καρπό σε πολλά σημεία. Κατόπιν αυτοί μπαίνουν σε γυάλινο βάζο, μετά η ζάχαρη και το αλκοόλ. Ασφαλίζετε το βάζο και αναταράζετε. Αφήνετε στα σκοτεινά για 6 μήνες, μεταγγίζετε το ποτό φιλτράροντας στα αρχικά του (αποστειρωμένα) μπουκάλια και σε άλλους 6-12 μήνες αποσφραγίζετε και ...στα ποτήρια.

Χρόνος, λοιπόν, απαιτείται και ένα ταξιδάκι αναψυχής μέχρι την Αγγλετέρα... κι αν δεν μπορέσουμε να πάμε εμείς στα sloes μέχρι το φθινόπωρο, μπορεί slowly slowly να κατηφορίσουν αυτά για το χατήρι μας. Αρκεί να το ζητήσουμε, σε μια από τις τρεις ευχές μας, από το παντοδύναμο gin που ζει φυλακισμένο στο μπουκάλι.